Պատմվածք

ԴԱԴԱՐԻ ՊԱՀԻՆ (ժողովածուից) Հյուսիսային Ամերիկա։ Մ.թ.ա. 917թ․։ Այժմյան Կալիֆոռնիայի տարածք։ Անհայտ բնակավայր։ Տարիքով մի մարդ

                                                 Կարելի էր հույսը դնել էն բանի վրա, որ Աստված չկա, ու փափախը յան դրած`

Գյուղաքաղաքի հիվանդանոցի նախասենյակը լիքն է ամեն հասակի և ամեն տեսակի այցելուներով — կին, մարդ, աղջիկ,

– Մենք անիվներ ունենք, կարելի է տեղադրել դաշնամուրի տակ, այդպես հնարավոր կլինի տեղաշարժել: – Այո,

— Յաաա՜, էս առավոտ-քըշերով տելեվիզըր ենք նայո՞ւմ․․․ — Շը-ը-ըշշ․․․ — «միթինգ-ռումում» հավաքված մարդիկ մեղմեցին Հայկուշի

ՓԱՍՏԱԳՐԱԿԱՆ ՄԱՍ 5000,6000,7000….10000: Երկիրը 44 օր տևած պատերազմում կրեց ծանր պարտություն: Իշխանությանը ընդդիմադիր հատվածում և

Առավոտյան Քնար տատն արթնացել ու տեղը չէր գտնում․ կլիներ ժամը հինգը։ Ուզում էր սենյակից դուրս

Դիրիժորի փայտիկի փոխարեն ծակ նասկիները ձեռքերումս` անկողնում պառկած չափ եմ տալիս Բախի Erbarme dich, mein

Պատմությունը հորինված է։ Իսկ թե մեկին ծանոթ թվա, մեղքն իմը չէ։Աննա Կ. Ս. Աղջի Մաթիլդան

– Հունվար տասներեքի կեղտոտ երախումԿարմիր վարդերը փշեր են հագել,Բոսոր լանջերի ճաքած քերծերումՍև ագռավներ են խմբերով

Երազումս Քավոր Գագոյին տեսա․ Աբովյան փողոցով բարձրանում էի վեր, ձախում՝ բացօթյա սրճարանի անկյունում, կոկիկ հագնված

Ես նստած էի Արևմտյան պողոտայի բարում։  Կեսգիշերին մոտ էր, և ես իմ սովորական շփոթված վիճակում