Գիր

– Հունվար տասներեքի կեղտոտ երախումԿարմիր վարդերը փշեր են հագել,Բոսոր լանջերի ճաքած քերծերումՍև ագռավներ են խմբերով

Երազումս Քավոր Գագոյին տեսա․ Աբովյան փողոցով բարձրանում էի վեր, ձախում՝ բացօթյա սրճարանի անկյունում, կոկիկ հագնված

Ես նստած էի Արևմտյան պողոտայի բարում։  Կեսգիշերին մոտ էր, և ես իմ սովորական շփոթված վիճակում

Արգելքը Սկզբում շաքարը արգելեցին,Հետո աղը։Ոչ մեկը չբողոքարկեցինք։Առողջության համար ավելի լավ՝ասացինք և համաձայնեցինք։Հետո արգելեցին սուրճը։Հաճույքի հոտը

պատ անշտապ-աննահանջ-անբեկուն:դու՝ պատ, ե՞ս էլ՝ պատ:ճիշտ ճնշում, ու կփլվի.չի կարելի: շշնջալ. շշնջում եմ,տաք շնչում եմ

Բոլորը դրախտ են ուզում, բայց ոչ ոք չի ուզում մեռնել: Լույսի աղոտ ցոլքերը բյուր ասեղների

Ծնողներս, հենց խանութից բեռնված տուն էին գալիս, դեռ լիարժեք ապրանքները չդատարկածմայրս, ինչքան հասցներ, նոր գնված

Ուայնսբուրգի փողոցներում առատ ձյուն էր նստել։ Այն սկսել էր տեղալ առավոտյան ժամը տասից։ Հանկարծ ուժեղ

Բարբարա Կորունը Սլովենիայի արդի գրականության ամենակարեւոր դեմքերից է, սահմանախախտ, համարձակ կին բանաստեղծների սերնդի առաջատար ներկայացուցիչներից։

ԳԵՐՄԱՆԱԿԱՆ ՃԵՊԱՆԿԱՐ Նոյեմբերյան տաք օրերի              Լույսը՝      բոլոր ճամփաներին             համակշիռ բաշխված… Ջերմությունը մեր սրտերի,              Երկինքը՝ մերթ թռչնակերպ ամպով,                մերթ՝ փետուրե… Անհողմ օդի

Ձմեռվա առաջին ձյունն էր գալիս։ Որոշ տեղերում այն նստում էր, որոշ տեղերում դառնում էր ցեխ