Arpi Voskanyan

1.Մեզ ասացին՝ «մեծանաս, կանցնի»,Մենք հավատացինք՝ սպասելով…Ու ցավե՜ց, ցավե՜ց՝ցավեց ծնկի վրա բացված վերքը,ու սպի թողեց, որ

Հանգիստ տեղավորվում էի հագուստումս։ Թեյն էր եկել, որպես սովորություն, եղանակից չկախված, այն էլ` առանց շաքար,

ԴԱԴԱՐԻ ՊԱՀԻՆ (ժողովածուից) Հյուսիսային Ամերիկա։ Մ.թ.ա. 917թ․։ Այժմյան Կալիֆոռնիայի տարածք։ Անհայտ բնակավայր։ Տարիքով մի մարդ

Ա Թըվին հազար ութ հարուրՕխտանասուն ու մեկին,Հայուց քրոնիկոնիՂվինոբիս թըվի հընգին: Ես՝ Ղաղո ԻվանիչսԴեդեյուլ ու մամեյուլՕջախի

                                                 Կարելի էր հույսը դնել էն բանի վրա, որ Աստված չկա, ու փափախը յան դրած`

Գյուղաքաղաքի հիվանդանոցի նախասենյակը լիքն է ամեն հասակի և ամեն տեսակի այցելուներով — կին, մարդ, աղջիկ,

– Մենք անիվներ ունենք, կարելի է տեղադրել դաշնամուրի տակ, այդպես հնարավոր կլինի տեղաշարժել: – Այո,

Բեհնազ Ամանին իրանցի բանաստեղծուհի, հետազոտող, թարգմանիչ և մարդու իրավունքների պաշտպան է, որի աշխատանքները ուսումնասիրում են

Քեթի Ջետնիլ-Կիջիները (Kathy Jetñil-Kijiner) բանաստեղծուհի, կլիմայական ակտիվիստ և մշակութային գործիչ է Մարշալյան կղզիներից: Նա միջազգային

Աշխարհահռչակ ամերիկացի գրող, 8 Հյուգո և 6 Նեբյուլա մրցանակների դափնեկիր Ուրսուլա Լե Գուինը (1929-2018 թթ..)

Հինավուրց ժամանակներից ի վեր աշխարհի բոլոր մշակույթներում գրողներն ու փիլոսոփաները խորհրդածել են մահվան և անդրշիրիմյան

Ըստ գրականագետ Ջ. Սքոթ Բրայսոնի՝ էկոպոեզիան բնության պոեզիայի մի տեսակ է, որին հատկանաշական է կենսակենտրոն