Arpi Voskanyan

Մեր մշակույթի մարդու շուրջ պատկերացումն անհասկանալի է, եթե զանց առնենք, որ նրա հիմքում մանկություն չունեցող

Ռումինիայի Բրաշով քաղաքի «Անտիթատրոն» թատրոնը Մհեր Մկրտչյանի անվան արտիստական թատրոնում ներկայացրեց ժամանակակից դրամատուրգ Մատեի Վիշնիեկի

1942 թվականի իր հոդվածում Լուի Ռընուն պնդում էր, որ «հնդկական մտածողությունը հիմնված է քերական բնույթի

Մարդն ու մարդը երկխոսելու տարբեր թեմաներ ունեն։ Մարդն ու մարդը երբեք չեն սպառում իրենց պատմությունները։

– Փըշտ, փըշտ,- հեռվից վազելով մոտեցավ Աստղիկը՝ ձկներով լի արկղի մոտից հեռացնելով կատվին, որն ամեն

Պապիկս մահացել է նախքան ես կլսեի նրա ձայնը: Ասում են, որ նա ամբողջ կյանքում մինչև

ԴԱԴԱՐԻ  ՊԱՀԻՆ (ժողովածուից) Վեց տարեկան Նապոլեոնը նստած էր իր սենյակի մահճակալին, երբ Այաչոյի նրանց տուն

Նա մեզ ասում էր լինել հանդուրժող, ապրել բոլորի նման, սիրել միմյանց ու չաստվածացնել իրեն։ Մենք

Ձեռքերի վրայի արյունը ոչ մի կերպ չէր անցնում։ Փորձել էր ամեն կարգի փոշիներ ու օճառներ՝

Ժամանակակից թատրոնում հայ գրողների ստեղծագործություններին անդրադառնալը կարևոր նշանակություն ունի մշակութային քաղաքականության տեսանկյունից։ Սա ոչ միայն

Սկիզբը՝ այստեղ Բանաստեղծ Ռիչարդ Ուիլբուրը այդ շրջանի մեծ հերոսներից էր։ Մոլիերի կատակերգությունների նրա թարգմանությունները, որոնք

Հանգը ծաղկում է գրականության երկու բևեռներում էլ։ Այն և՛ շնորհավորական բացիկն է՝ «Վարդերը կարմիր են,