Պատմվածք

Մաս առաջին ԿԱՆԱՅՔ և ԼՈՂԱՎԱԶԱՆԸ Լողավազանը գտնվում էր հյուրանոցի անտառապատ հատվածում։ Նախագիծը այնպես էր արված,

Արթնանում եմ դռան թակոցից, շուռ եմ գալիս անկողնում և վերցնում բջջային հեռախոսը․ ժամը չորսն անց

Աղջիկները պարտվեցին չինացիքին, բայց տղերքը սատկացրին դրանց։ Վաղը ուզբեկների հախից էլ գանք՝ բան չի մնա․․․

Ձմեռվա այդ գիշերը ես և ընկերս՝ Տիգրանը, Գյումրիից Երևան էինք վերադառնում, երբ մեր մեքենան խափանվեց։

– Էսա մութն ընգնիլ տի, էկեք վազենք, որ հասցնենք… Արևը գլորվելով անհետանում է սարերի թիկունքում,

Կամ սալիկներն էին կոտրված, կամ մաշված էին անիվները սայլակի։ Ինձ տանում էին սարսափելի արագությամբ, ինչպես

Բազմաթիվ մարդիկ են մտնում սգո սրահ։ Գալիս են ընկերական փոքր խմբերով, ամուսիններով, մենակ։ Զինվորական համազգեստով

7 րոպեն ստեղծագործող անձի համար մի ամբողջ հավերժություն կարող է թվալ` այնպես, որ այն բովանդակությամբ

Այդ օրը նա կրծկալ չհագավ: Սպիտակ շապիկը քիպ էր ու կարճ, թափանցիկ չէր, բայց առանց

Գաբրիելա Զապոլսկային (1857-1921) իր ժամանակի քննադատները անվանում էին չափազանց էմոցիոնալ խառնվածքով արվեստագետ, ինչը մի կողմից

Արևն առանց շտապելու, դանդաղ ծորում է սարերի հետևը, գյուղի տանիքները կարմրում են արևի պատմած հեքիաթից,

         Միգուցե վազում, հավանաբար  յարխուշտա ու չիչիոտկա պարում, ոտքերով ուժեղ հարվածում էր գետնին ու էնպես