Դիանա Մելիք-Սարգսյան/Հավը
Նոր տարին մոտենում էր: Տոնական տրամադրության բացակայությունից երեխաներն ավելի ու ավելի էին մռայլվում: Սառնարանի ներսի
Նոր տարին մոտենում էր: Տոնական տրամադրության բացակայությունից երեխաներն ավելի ու ավելի էին մռայլվում: Սառնարանի ներսի
-Ինձ էլ կոֆե դիր, Սոն։ Աչքերս բացեցի ու սենյակի բաց դռնից տեսա, որ Սոնան կանգնած է
սկիզբը՝ այստեղ Մաս 4 Իրենք Գիտե՞ս, մամ, ես իրոք ցավում եմ, որ էդպես էլ չդարձա քո
1.Սա ես եմ։ 2.Սա էլ եմ ես։ 3.Եվ սա եմ ես։ 4.Սա ծնողներս են։ Կարծես՝
Մաս 1 Ես We are the hollow menWe are the stuffed menLeaning togetherHeadpiece filled with
Թե բա՝ Ձմեռ պապը հեքիաթ չի, երբ ցանկությունն ու հնարավորությունը համընկնում են: Տան վարձերը որ
Այդ օրվա մասին շատ բան չէր հիշում, չէր էլ կարող․ ընդամենը երկու տարեկան երեխա է
– Իսկ երբ մեծանամ, դպրոց չեմ գնա: – Արտյոմն ասաց մորը՝ Եվդոկիա Ալեքսեևնային։ -Ճի՞շտ է,
«Երբ քեզ սպասում էի, դու ուշանում էիր։ Ուշանում էիր, հայրիկ, ու հիմա եմ հասկանում, որ
Շենքում բոլորը խոսում էին Անոյի լվացքից։ Նրա նման ոչ մեկը լվացք չէր փռում․քանոնով գծած էր։
FATUM Տիկին Էլիզի Հիշատակին Մութ ճանապարհին դեգերում է դեռ Հազարաչքանի Գաղտիքը Անմեղ, Խարխափելո՞ւ է-Մեծ բախտին
Այն ծննդյան օրը Անմոռանալի ծննդյան օր էր՝ ամենասարսափելին։ Դատարկ էր նրա տեղը սեղանի մոտ։ Սեղանի կենտրոնում չկար