Երազումս Քավոր Գագոյին տեսա․ Աբովյան փողոցով բարձրանում էի վեր, ձախում՝ բացօթյա սրճարանի անկյունում, կոկիկ հագնված առաքինի տղամարդու հայացքը ծանոթ թվաց․ քայլքս ինքըստինքյան դանդաղեց, և հայացքների հանդիպումը ձգվեց մի քանի վայրկյան։ Առաջինը ես ընկրկեցի ու փախցնելով աչքերս՝ շարունակեցի ճանապարհը, բայց մտքերս հիշողության մեջ փորփրում էին ծանոթ հայացքի չորացած արմատները։ Երազում, որ ինքնին պատրանքների զարթուցիչ է, հիշողության մեջ դեգերելը վտանգավոր նախաձեռնություն է, ու ես կկորչեի այդ եռաչափ անորոշության մեջ, եթե սրճարանի տղամարդը չվազեր դեպի ինձ ու չհարցներ՝ Գո՛գ, դո՞ւ ես։ Զարմացած նայեցի տղամարդու խունացած աչքերին ու ժպտալով պատասխանեցի՝ Հա, ես եմ, Քավո՛ր Գագո․․․ Նրա աչքերի խորությունը դուրս հանեց ինձ իմ երազից ու տարավ երեսունհինգ տարի առաջ՝ Կոմիտաս 3, որտեղ Բոյով Գագոն, Ձվոն, Մարատն ու հայրս ընկերություն էին անում, իսկ ես թաղի տղերքի հետ «փռի թաղից» տաք-տաք մատնաքաշ էինք գողանում, ինչը մութ տարիների ցրտում ջերմացնում էր դեռ չկապիտալիզացված մեր հոգիները։ Այդ ցուրտ օրերից մեկում հայրս իմ ու Տիկոյի ձեռքը բռնեց և տարավ «Ռոսիայի» նորակառույց եկեղեցի, ուր Բոյով Գագոն սպասում էր մեզ։ Մտանք ցուրտ եկեղեցի, Տեր Հայրը դիմավորեց մեզ, հանեց վերարկուն, կախեց ժանգոտ մեխից, և ոսկեգույն խաչերը գցելով իմ ու Տիկոյի վզից՝ արագ կնքեց մեզ։ Այդ օրվանից հորս ընկեր Բոյով Գագոն դարձավ Քավոր Գագո։ Հետո գնացինք մեր տուն, մայրս տոնական օրվա կապակցությամբ սիգ ու կարտոֆիլ էր խաշել, իսկ Քավոր Գագոն իրենց կոշիկի ցեխից հորս մի զույգ «բրդով սապոգ» էր բերել․ Կոմիտաս 3-ում «բրդով սապոգ» հագնում էր միայն վերջին մուտքի Լենդրոշը, որն անցումի տակ «ռուսականով դոլար էր առնում»․․․
Երազումս Քավոր Գագոն սկսեց հարցեր տալ․ Ո՞նց ես, Գո՛գ․․․ Ֆուտբոլդ ո՞նց ա․․․ Մարզիչ դարձա՞ր․․․ Բա ո՞ր ուղղությամբ գնացիր․․․ Ո՞ւր ես հասել․․․ Տիկոն ի՞նչ ա անում․․․ Պսակվե՞լ եք․․․ Էրեխեք ունե՞ք․․․ Տնեցիք լա՞վ են․․․ Առողջականանները ո՞նց ա․․․ Ի՞նչ են անում․․․ Պապայի ձեռը գործ կա՞․․․ Ես չէի պատասխանում, պապանձված նայում էի Քավորին, կարոտով ու ժպիտով էի նայում․․․ Վերջին անգամ Քավոր Գագոյի բամբ ձայնը դարեսկզբին էի լսել․ ֆուտբոլից էր խոսում՝ Գարինչայի կարճ ոտքի ու Պելեյի երկար խելքի մասին։ Խոսեց, պատմեց, խրատեց ու մեկ էլ՝ քըրտ, մի օր Քավոր Գագոն գնաց Կոմիտաս 3-ից։ Բայց միայն Կոմիտաս 3-ով չսահմանափակվեց, նա մեր կյանքից էլ գնաց, ու հիմա երազումս իմ հետևից վազելն այնքան զարմանալի ու առեղծվածային է, որ թվում է այսքան տարի վազել է և իրականության մեջ չհասնելով՝ երազում է ինձ բռնացրել։ Հազիվ-հազ հասել է ու բացակա տարիների չխոսացածը, այդքան տարիների կուտակածը փորձում է լրացնել ականջներումս անվերջ հնչող չավարտվող հարցերում։ Իսկ ես ոչ մի հարցի չեմ կարողանում պատասխանել, քանի որ այդ խռպոտ ձայնի ջերմ ելևէջներն ինձ կրկին տանում են երեսուն տարի հետ՝ նստեցնում ճռճռացող սեղանի դիմաց, որտեղ հայրս մոմակալների մոմերն էր փոխում, Տիկոն թաքուն ծխում էր բալկոնում, մայրս սուրճ ու թեյ էր բերում, իսկ Քավոր Գագոն «E2-E4»-ի փոխարեն նախընտրում էր ձիով սկզբնախաղը։ Եվ ինչո՞ւ են այս մութուցուրտ տարիներն այդքան ջերմ հիշողություններ արթնացնում, խղճուկ պայմաններում գոյատևող մարդկային հարաբերություններն ինչպե՞ս կարող էին այդքան մաքուր լինել, ինչո՞ւ են սոսկալի ժամանակները հերոսներ ծնում, իսկ լույս առատությունը սողունների որջ դառնում․․․ Քավոր Գագոն պաշտպանական խաղի կողմնակից էր, ֆիգուրները դանդաղ էր զարգացնում ու ամբողջ խաղի ընթացքում խոսում էր։ Երկար էր խոսում, այնքա՜ն երկար, որ մայրս հոգնությանը չդիմանալով գնում էր ննջարան, հայրս նոր մոմեր էր բերում, Տիկոն կողքից փորձում էր օգնել՝ սրելով խաղը, իսկ ինքը՝ Քավորը, հին հնդկական պաշտպանությունից կատալոնյան հարձակման անցնելով` շարունակում էր պատմա-կրթական անցուդարձը։ Ու մի օր կորավ, Քավոր Գագոն կորավ մեր կյանքից, նա հեռացավ ու նոր ժամանակների տաք քամին սրբեց-տարավ անցյալի հաղթական մութուցուրտ հետքերը․․․
Ու հիմա երազիս եկած Քավոր Գագոն երկնագույն կոստյումով կանգնել է դիմացս ու անվերջ հարցեր է տալիս՝ չակնկալելով դրանցից որևէ մեկի պատասխանն իմանալ։ Ես լսում եմ, բայց չեմ լսում․ նրա բամբ ձայնն արձագանքում է իմ գլխում, բայց ես հստակ լսում եմ ներսումս ալեկոծվող ոռնացող ցասման ճիչը․ «Ախր, ո՞ւր ես կորել, Քավո՛ր Գագո, դու ուղղակի չես կարող վերցնես ու կորչես․ կարող ես լքել Կոմիտաս 3-ը, կարող ես լքել ընկերոջդ, լքել տունդ, ամբողջ աշխարհն ու նույնիսկ ինքդ քեզ, բայց դո՛ւ․․․ դո՛ւ․․․ դո՛ւ, Քավո՛ր Գագո, չե՛ս կարող լքել մեզ․ մեզ կապում է ոչ ֆիզիկական՝ հոգևոր մի կապ, և դու երբեք չե՛ս կարող էդ անտեսանելի կապը կտրել․․․ Կամ փակել աչքերդ, կույր ձևանալ ու չտեսնել․․․ Դո՛ւ, Քավո՛ր Գագո, դո՛ւ Հոգևոր հայր ես, իսկ մենք՝ Հոգեզավակ, դու ուղղակի չես կարող քեզ ջնջել մեր կյանքից․․․»։ Հայրս երևաց հեռվում ու Քավոր Գագոյին իր հարցերի հետ մենակ թողնելով՝ վազեցի հորս ընդառաջ․ «Պա՛պ, պա՛պ, — գոռում էի հեռվից, — պա՛պ, գիտե՞ս՝ ով ա էնտեղ, քեզ ա սպասում, պա՛պ․․․»։
Արթնացա։ Արագորեն մտա վերմակի տակ, գլուխս մտցրի թաց բարձի մեջ և աչքերս ուժեղ փակեցի, որ նորից քնեմ ու տեսնեմ՝ ոնց է հայրս ժպիտը դեմքին մոտենում մանկության ընկերոջը՝ Քավոր Գագոյին ու պինդ, շա՜տ պինդ գրկում այդ հասակով տղամարդուն։ Եվ գուցե երազախաբ այդ իրականությունը մեխվի իմ փշալարե պատրանքների մեջ ու շարունակի ապրեցնել այս անհոգևոր գորշության մեջ։
