Գրիգոր Գրիգորյան

Ամեն առավոտ, երբ Քաղցրաշենի բնակիչները շտապում էին ճակնդեղի վերամշակման գործարան, ուղիղ ժամը ութն անց ութին

— Ամեն ինչ փոխվել ա, ախպե՛րս, հիմա էլ հին աշխարհը չի։ Ուզո՞ւմ ես ջրի վրա

— Յաաա՜, էս առավոտ-քըշերով տելեվիզըր ենք նայո՞ւմ․․․ — Շը-ը-ըշշ․․․ — «միթինգ-ռումում» հավաքված մարդիկ մեղմեցին Հայկուշի

Երազումս Քավոր Գագոյին տեսա․ Աբովյան փողոցով բարձրանում էի վեր, ձախում՝ բացօթյա սրճարանի անկյունում, կոկիկ հագնված

Երբ ոտքս դրի կարմիր գորգին, միտս եկավ 23-ի ամառը: Վանաձորի Հայք հրապարակում ԿԳՄՍ նախարարության կողմից

Առավոտյան շուտ զարթնեցի ու սովորության համաձայն դիմեցի արհեստական բանականության ծնունդ «Ալիսային»․  — Ալիսա՛, վկլյուչի ուտրեննեյե

«Այսուհետև հայրապետ չես, — ասաց, — դուրս եկ ու ոտքով շարունակիր ճանապարհդ, ինչպես արժան է

Վերջերս իմ կյանքում մի լուրջ ու անհաղթահարելի խոչընդոտ է հայտնվել․ այդ խոչընդոտի անունը Բուբուլ է,

Արփին միացրեց թարթիչն ու, կտրելով Տիգրան Մեծ պողոտան, մոտեցավ Հանրապետության Հրապարակի շրջանին։ Մի քանի մեքենայի

Գագոյին 2 ժամ առաջ էին թաղել, ու գյուղի ավանդույթների համաձայն քելեխի սեղանին միայն տղամարդիկ էին