Arpi Voskanyan

Հովհաննես Հովհաննիսյանի 1884 թ. գրված «Ավերակ» բանաստեղծությունը կարող է ռոմանտիկ կենսազգացողության օրինակ համարվել. Որպես վաղեմի

Ռուսական բանակից մնացած սովորության ուժով նրանց մալադոյ էին անվանում: Խորհուրդ կար այդ բառի մեջ` ջերմությունից

Սովետի ժամանակ Ռոբերտ Սեդրակիչը Երեւանի չորս տարբեր գործարաններում բանվոր էր գրանցված, բայց ոչ մի տեղ

Բաքվեցի Լենան Տապոռ Ռաֆոյենց ու Միլիցա Գագոյենց արանքի մի սենյականոցում էր ապրում` փոքր քրոջ ու

Ուրարտական Խալդի աստվածը ուրարտացիների ռազմական առաջնորդն էր. «Աստված Խալդին իր զենքով արշավ սկսեց, նա ջախջախեց

Քառասունչորսօրյա պատերազմից հետո Հայաստանը հայտնվել է քաղաքական, անվտանգային, գաղափարական ու արժեքային ճգնաժամի մեջ, որից, թվում

Մոտեցող հեղափոխության ձայնը Սկզբում, երբ ամեն ինչ լուռ էր,մի ձայն կար գիշերվա մեջ՝տագնապալի, ներսը տակնուվրա

— Վուլո՛ դայի, ո՞նց ես։ — Համեեե՞․․․ — Ասում եմ՝ ո՞նց ես, ապրուստդ, առողջությունդ ո՞նց

Հադրութ քաղաքը պաշտպանող զինվորներն էլ ստացան քաղաքացիների ուղարկած ուտելիքի, ծխախոտի, անհրաժեշտ այլ իրերի ծանրոցներ։ Նրանց

Քաղաքական գործիչ է այս առանձնյակը, Գործի անունն է պահպանել իր քամակը․ Ամենուր, ուր նրան ես

Այն ո՞վ է, այն ո՞վ… Կարմիր չէ հաստատ,Ստուգված սև է,Սևությունը այդԶըռ- ակներև է՝Այնքան, որ ոչ