Arpi Voskanyan

Վարդան Ջալոյան 1944 թվականի հունիսին մեկին Կենտրոնական կոմիտեի կազմակերպած  պատմաբանների խորհրդակցությունում Խորեն Աճեմյանի զեկուցումը խորապես

Դավիթը, Կարոն, Նարեկը, Էդգարն ու Լևոնը մի թաղում էին մեծացել, միասին ավարտել դպրոցը, և նույն

Դպրոցի առջևի հրապարակում շարք կազմած, դասարանների բաժանված՝ կանգնել էինք և սպասում էինք, թե երբ պիտի

Տեսնել և նոր մեռնել «Ամերիկայի հայերեն լսած էի հայաստանցիներու անփութության և անպարտաճանաչ ըլլալու մասին և

Վարդան Ջալոյան Խորեն Աճեմյանի անունը պատմաբանների լայն շրջանակում հայտնի դարձավ, երբ նա ուղարկեց իր հոդվածը

1 -Այսինչ գյուղում այսինչ թվին մեծ ջրհեղեղ եղավ։ Ողջ հողը ջրից մինչև է՜ն գլուխը կուշտ

Շնչել-արտաշնչելիս մոմի թրթռացող, թարթվող կրակի առաջացրած լույսն ու ստվերը, ճարճատյունով վառվող վառարանի կարճատև կատաղությունը և

Արամ հոպարի մինուճար տղա Արան դպրոցում ո՛չ վարքով փայլեց, ո՛չ գիտելիքով ,  բայց գյուղի՝ էն

Խանութում երեք բաժին կար, երեք վաճառող էր աշխատում․ երկու կին՝ Մարոն ու Մարգալիտան և մեկ

«Ահա՛, քույրիկ, քեզ մի դրոշ,Որ իմ ձեռքով գործեցի,Գիշերները ես քուն չեղա,Լվացի-արդուկեցի։ Նայի՛ր՝ դա մեր դրոշը

Խորեն Աճեմյանին (Խորեն Ռադիո, 1907 – 1968) Հայաստանում հիմնականում գիտեն իբրև Գուրգեն Մահարու փոքր եղբոր։