Մարինա Գևորգյան

Պապը քնում էր աչքերը կիսաբաց, ելնում էր շատ վաղ, քայլում էր այնպես, ասես ոտքը գետին

Զարմանալի բան է կյանքի ժամանակը, անցնում է կամ մենք ենք անցնում նրա միջով․․․ Մեզ հետ

Տարիներ առաջ, երբ քաղաքում կայանատեղին լուրջ խնդիր էր, օդագնացների մուտքը իսկական փրկություն եղավ, վթարների թիվը

– Փառիկ  քուրի՜կ, ա՛յ Փառիկ  քուրիկ, մաման կըսե՝  արի,- Փառիկի մտքի թելը կտրեց հարևանուհու  տղայի

***Իմ  ու քրոջս մանկությունը՝հումորային պատում ․ինձ կհասկանան նույն հիշողությունն ունեցող աչքերը,արթնացնեմ ձեր ներսում քնած հավքերին․փակեք

Այդ օրվա մասին շատ բան չէր հիշում, չէր էլ կարող․ ընդամենը երկու տարեկան երեխա է

*** Իմ որդին առաջին դասարանցի է,ամեն առավոտ նրան ուղեկցում եմ դպրոց՝ուսման, հեքիաթի, հույսերի ճանապարհով․․․Այդպես ինձ

Առավոտյան ժամը տասին Սոնան դուրս եկավ տնից, արագ-արագ քայլելով անցավ փողոցն ու կանգ առավ միրգ-բանջարեղենի

Դավիթը, Կարոն, Նարեկը, Էդգարն ու Լևոնը մի թաղում էին մեծացել, միասին ավարտել դպրոցը, և նույն

Արամ հոպարի մինուճար տղա Արան դպրոցում ո՛չ վարքով փայլեց, ո՛չ գիտելիքով ,  բայց գյուղի՝ էն

-Արո, ալո, բարլուս, լսում  ե՞ս,- հազիվ լսելի շշնջոցը Արուսին միանգամից արթնացրեց։ -Այ պնդուկ, դու խի՞

Շնչառության պես կամացուկ ճռճռում էին հին մայթի տախտակները։  Օրդինսկում  դեռ պահպանվել են այդպիսի փայտյա մայթերը։