Պատմվածք

Շատ տարիներ առաջ՝ 2022 թվականի փետրվարի 22-ին, երբ Շուշին ու Հադրութը դեռ oկուպացված էին, իսկ

Մութ էր արդեն, ու թաց ձյուն էր տեղում, երբ շենք մտա։ Հոգնածությունից ու ցրտից սառած

-Դուք ու՞մ եք զանգել… Ամուսնուս հեռախոսին պատասխանող անծանոթի ձայնը քարկապ գցեց մտքերս, բառերս խառնվեցին իրար,

-Դեդո, բա մի վենդդ շտեղ ա՞: Չնայած անգիր գիտեի, որ դեդոյիս ոտքը «հենա նեմեցին աշկումը»,

Հարության տոնին ձմռան թմբիրից արթնացած բնությունը կանչում էր մեզ: Մենք դասարան-դասարան կամ թաղի երեխաներով մեր`

Դեռ երկար նրան կտանջեն մղձավանջները: Նա սարսափահար վեր կթռչի, մի ակնթարթ ուղեղում միաձուլված կառկայծեն  սարսափելի 

– Ես դուրս եմ գալիս տնից՝ առանց ափսեները լվանալու , առանց վերնաշապիկդ արդուկելու և, առհասարակ,

Իմ հին քաղաքում թողել էի կիսափուլ մայթեր ու էդ մայթերի վրա կոշիկ մաշող ու հառաչող

Ով գիտե`ինչ միս է… Հարսանիք անելը մրցում է։ Գռնոյի հայրը՝ Կալբաս Եմոն, հարգված մարդ էր

Ավոյի հայացքը քարացել էր պարանի օղակից երևացող խաչին։ Արդեն լուսանում էր, և Կոնդի եկեղեցին բարի

Դենին կոկիկություն է սիրում։ Բայց առաջ այդպես չէր, համենայն դեպս՝ մեր ծանոթության առաջին օրը։ Իսկ

Տոնական սեղանի մոտ նստած էին Ֆաֆը, Գազանը, Վլեն, Գոնչը: Ո՛չ Նոր տարի էր, ո՛չ էլ