Պատմվածք

«… Մի՞թե սա կրակից ազատված խանձողը չէ»։ Զաքարիա 3.2 Մահն ամենուր է, նա տապկնոցի է

Օր մը օրանց Կակքո տունը նստած ու ժում մը հաց կերած մարդ չէր։ Արդեն, տանը

Սյունիքի կանաչ լեռներում էր ապրում մեր փոքր ու մեծ ընտանիքը։ Այնքան փոքր, որքան Սուսիկի օրորոցը,

Զեկույց #22644ԵրեքշաբթիՇարժը՝ 512 մարդ Երեկվա զեկույցում տվյալներ չկան։ Տարօրինակ է։ Ծրագրային թարմացման ժամանակն է երևի։ 

Մարտիկի  դին կհավերժանա այնտեղ, որտեղ իր վերջին մտքերն էին, վերջին ջղաձգումները և վերջին ափսոսանքը: Հետո

Ամեն մարդ իր ջինն ունի, իր ստվերը, որմնադիրը,  գուցե ուրվականը, որ կյանքի նկանխատեսելի մի ակնթարթի,

Ամեն անգամ Ռազի Կալուգայից Երևան գալը ենթադրում էր հստակ օրակարգ` բիլիարդ, խինկալի, ցրտին օպերայով կռուգ

Օրը ոչնչով չպիտի տարբերվեր մյուս օրերից։ Սեղանի վրա երեք սմքած հաց կար, որոնք պետք է

Ասում են՝ օջախը վառ պահելու համար սեր է պետք։ Ծիծաղում եմ ու դառը հոգոց հանում։

Մեքենան սահուն շրջադարձ կատարեց և մոտեցավ գեղեցիկ ոճով կառուցված հանդիսության սրահին։Ձախից մեկ այլ հանդիսության սրահ

Մեղր քամելու օրերն ամենասպասվածն էին մեր գերդաստանում․ բոլորը հավաքվում էին դիտելու, թե պապս ոնց է

    Մի օր, երբ փակեց դուռը ու գնաց․․․ Չէ՛, լաց չեղա։ Ուղղակի շունչ քաշեցի ու գնացի