Պատմվածք

Պարոն Կարպիսը 1947 թվականի ներգաղթյալներից էր:  Աստծո ամեն առավոտ Կարպիսն անիծում էր այն շոգենավը, որ

Իրենց յոթանասուն տարվա ընկերությունը պահում էին հեռախոսով։ Հա՛, յոթանասուն տարվա․ մանկության ընկերուհիներ  էին, երկուսն էլ՝

Հացի փռի խանութի դուռը բացվեց, միջին տարիքի մի կին, ալյուրոտ գոգնոցն արձակելով, թափ տվեց այն,

«… Մի՞թե սա կրակից ազատված խանձողը չէ»։ Զաքարիա 3.2 Մահն ամենուր է, նա տապկնոցի է

Օր մը օրանց Կակքո տունը նստած ու ժում մը հաց կերած մարդ չէր։ Արդեն, տանը

Սյունիքի կանաչ լեռներում էր ապրում մեր փոքր ու մեծ ընտանիքը։ Այնքան փոքր, որքան Սուսիկի օրորոցը,

Զեկույց #22644ԵրեքշաբթիՇարժը՝ 512 մարդ Երեկվա զեկույցում տվյալներ չկան։ Տարօրինակ է։ Ծրագրային թարմացման ժամանակն է երևի։ 

Մարտիկի  դին կհավերժանա այնտեղ, որտեղ իր վերջին մտքերն էին, վերջին ջղաձգումները և վերջին ափսոսանքը: Հետո

Ամեն մարդ իր ջինն ունի, իր ստվերը, որմնադիրը,  գուցե ուրվականը, որ կյանքի նկանխատեսելի մի ակնթարթի,

Ամեն անգամ Ռազի Կալուգայից Երևան գալը ենթադրում էր հստակ օրակարգ` բիլիարդ, խինկալի, ցրտին օպերայով կռուգ

Օրը ոչնչով չպիտի տարբերվեր մյուս օրերից։ Սեղանի վրա երեք սմքած հաց կար, որոնք պետք է

Ասում են՝ օջախը վառ պահելու համար սեր է պետք։ Ծիծաղում եմ ու դառը հոգոց հանում։