Գիր

Ավոյի հայացքը քարացել էր պարանի օղակից երևացող խաչին։ Արդեն լուսանում էր, և Կոնդի եկեղեցին բարի

Դենին կոկիկություն է սիրում։ Բայց առաջ այդպես չէր, համենայն դեպս՝ մեր ծանոթության առաջին օրը։ Իսկ

Տոնական սեղանի մոտ նստած էին Ֆաֆը, Գազանը, Վլեն, Գոնչը: Ո՛չ Նոր տարի էր, ո՛չ էլ

Սարերում հնդկական ֆիլմերի սեզոնն էր սկսվել, երկարատև մուսոնային անձրևների համառությամբ, երբ մշուշները երկար ժամանակ չեն

Ես տուն չունեմ… Հա, չունեմ, բայց դրա համար լաց չեմ լինում… Ընդհանրապես լաց չեմ լինում.

Մի հիվանդության պատմություն(դրամա մեկ գործողությամբ) ԳՈՐԾՈՂ ԱՆՁԻՆՔParacetamol- ընտանեկան բժիշկ, ВТЕК-ի գլխավոր մասնագետ,Բանաստեղծ- գրողների միջազգային ընկերակցության

Եվ այսպես, անցավ մի տարի։ Ուղիղ մեկ տարի է, ինչ ես մոտեցա այս տանը: Եվ

* * * «Թողեք տանեմ իմ խաչը,- ասում է,- թողեք, զի դեռ մինչև վերջ չեմ

Հայրիկս մանկության ընկեր ուներ, պապն իսկական կոմունիստ էր։ Կոլխոզի այգիների բերքն էնպես էր հսկում, որ

Դրսում դեռ բավականին լույս էր, մինչդեռ պատուհանը ծածկող հաստ վարագույրներն ու բուխարու մարող կրակը, որ

Մարդիկ ՄարդիկԱմեն երեկոԿորցնում են միմյանց,Որ հետո մինչև մահ փնտրեն։Նրանց մաշկը բնափայտի պեսԿոշտանում ու քրքրվում է,Բայց

1994 թ. դեկտեմբերի վերջն էր. անձյուն մի ձմեռ մեր ծուռ ճանապարհները բռնել էր ու եկել-հասել