Գիր

Կարոտ Հիմա ես գերեզմանների մասին եմ մտածում,Որ երևում են սարի վրա՝ եղնիկների երամակի պես։Հիմա ես

ՊԱՀԱՊԱՆ-ՀՐԵՇՏԱԿՆԵՐԸ Պահապան հրեշտակներ ես միշտ ունեցել եմ՝ թե արական, թե իգական սեռի։ Դժվարը նրանց ճանաչելն

Մի մռայլ օր, որ գուցե լավ էլ պայծառ էր, մերօրյա վառ քնարերգու բանաստեղծի սև սալորի

Սյուզիկներն ու վարդերը Կեսգիշերից մի քիչ անց Ֆորշը ռադիոյի հեռու ծայրին փորձում է կեսգիշերը փոխել։

Արդեն մի քանի շաբաթ է՝ Ուրիշի երազը գլխումս շարունակում եմ ապրել։ Ես քարշ եմ տալիս

Սխալ կլինի ասել, թե Կարենը պատերազմ էր որոնում, բայց պատերազմը գտավ նրան: Գտավ զինվորական տաք

I Երբ արթնացավ, համեմատաբար ավելի լավ էր զգում իրեն, քան շաբաթներ շարունակ, բայց հիվանդ չլինելու

Ավելուկի հյուսքերը կախված էին լվացքի պարանից։ Աշնան արևի հոտը կպել էր ավելուկներին։ Ձմռանը դրանցով մայրը

Ուլյան լեռան առասպելը հոգում էր ծնվում.. սիրո, հերոսության ու պայքարի, կորստի ցավից… Ինչպես լեռն էր

Երբ մարդը ժամանակ ունեցավ ու ետ նայեց, տեսավ, որ անցյալը սուզվում է մոռացության մեջ։ «Չի

«Ուշադրություն-ուշադրություն…» ,- փակցրել էին շքամուտքի դռներին: – Իսկ ինչու՞ էին գրել՝ ընդամենը երկու օրով են փակում:

Հողը և գյուղը Օհանես պապը մի հարյուր տարի առաջ թողնում-փախչում է Հաղպատի հողատեր Զառ-բարաթով-Աբդուլաշվիլուց։ Նրա