Գիր

– Շշմելու երկիր ա Հայաստանը, աշխարհում նման երկրներ քիչ կան, եթե կան առհասարակ, մարդը միայն

Շուշի, Հադրութ, Մեհրիբան, Լաչինը՝ Քարվաճառ, Նիկոլ, բայրաքթար, Հայաստան, Էրդողան, Ջեբրայիլ, չէ՛՝ Ջրական, Պուտին, Բաքու, զգետնել,

Գենտնահարկ լաբարատորիայում մեռելային, չարագուշակ լռություն էր: Նրանք զգուշորեն, ամեն պահի հարձակման սպասելով, առաջ էին շարժվում,

Այսպես, ես մենակ մնացի։ Շուրջս՝ նոյեմբերյան խավար ու ձնաբուք, տունը ծածկվել է ձյունով, խողովակներից ոռնոց

Նայում եմ խաղալիքների խանութի ցուցափեղկերին, և այնտեղ շարված բոլոր տիկնիկները փշրվում են աչքերիս մեջ։ Ես

«Ինչ պետք է ասել»-ը Գյունթեր Գրասի քաղաքական բանաստեղծությունն է, որը տպագրվել է 2012թ. ապրիլի 4-ին

Վաճառական Երեմեյ Բաբկինից թռցրել էին նրա ջրարջենուց մուշտակը: Վաճառական Երեմեյ Բաբկինը լացուկոծ կապեց, ողբ դրեց.

Երբ ես կանգնել էի նավահանգստի պատի մոտ՝ դիտելու ճայերին, իմ տխուր դեմքը գրավեց ոստիկանի ուշադրությունը,

Նարնջագույն սավանը տատանվում էր քամուց, դա միակ գունավոր կետն էր գորշացած այս քաղաքում։ Ինչ-որ մեկը

Ապաքաղաքական ժամանակներումս, երբ ինձ հեռու էի պահում «կեղտոտ քաղաքականությունից» և ընկերներս ոչ թե երկրի ճակատագրով

«Երիտասարդ բժշկի գրառումները» պատմվածաշարից Սուրում էին օրերը N-յան հիվանդանոցում, եւ ես սկսեցի քիչ-քիչ ընտելանալ նոր

Հերթական անգամ տուն էինք վարձել:  Մեր տանտերը իրենց իրերը լցրել էր տան ամենաարևոտ սենյակն ու  կողպել