Գիր

— Մտե՛ք, երիտասա՛րդ, անցեք առաջ։ — Բայց ես երիտասարդ չեմ։ — Տեսնում եմ կնճիռները, հպարտանալու

/վավերագրական, փորձարարական պատմվածք-էսսե/ *** լռություն՝ ողջերիԳԵՐԵԶՄԱՆՈՑ։ *** Երկրորդ դասարան էի, երբ իմացա մեր քաղաք տեղափոխվելու մասին։

Ուժասպառ պառկած էինք: Համբուրեցի ուսը և ասացի. – Շտապ երեխա եմ ուզում: Աղջիկ: Ծիծաղեց: –

Մի օր խմելով ընկա ու կյանքից հետ մնացի: Հետ ընկածների խաժամուժի մեջ ինչ տեսակի մարդ

Փետրվարյան կիսատաք, կիսացուրտ եղանակ է: Մթամած ամպերը կախվել են՝ պատրաստ պայթելու ու մեզ անձրևահեղեղով ողողելու:

Կյանքիցս քանի գարուն էր անցել ու նույնքան  աշուն, ամառ ու ձմեռ։ Անկախանում էինք՝ չգիտեմ ինչից

-Վերա՞, ի՞նչ եղավ քեզ, – վեր թռավ Սամվել պապը ու արագ թեքվեց դեպի կինը, որը

Մեռելը և ես դուրս եկանք տնից ու ծխախոտ վառեցինք: Ես նայեցի նրան. իսկական դիակի տեսք

Սեփական բախտի հետ հաշտություն կնքած, չգիտես որ պայմանագրով, չգիտես ինչից ելնելով, չգիտես կոնվենցիայի որ նորմի

Չար են, չէ՞, օրերը, չկա խաղաղություն, ու երկրագունդը կորցրել է կարծես իր անդորրը․․․Երևի արևն է

Ողբ տաճարի Nessun maggior dolore che ricordarsi del tempo felicene la miseria Dante Alighieri “Inferno”

ՃՇՄԱՐՏՈՒԹՅԱՆ ԾԱՐԱՎ Չուզեցի խաբվիլ մանկությանս օրեն.Կեղծիքը ահն էր, սարսափն էր կյանքիս.Պատրանքբերու մեջ ապրիլ վատորենՄիշտ մերժեց,