Պատմվածք

Սովետական դպրոցը լավն էր, ուսուցումն ասես դրված էր ռելսերին ու հանգիստ գնում էր իր հունով։

– Քեռի,- Արաքսը վազելով եկավ ու կպավ Վահանին, աչքերն արցունքոտ էին:– Հայկոն ասում է՝ էս

Թխսի պես՝ տաքությունը պահելու համար թեյնիկին նստեցրած տիկնիկի նման, լայնազատ հանդերձանքի մեջ ու մոտը կանգնած

Այդ օրը հավատացյալների խմբին տարել էի Արցախ։ Շատ հետաքրքիր մարդիկ դուրս եկան այս հավատացյալները։ Սկզբում

Գրեթե հարյուր տարի առաջ մի թուրք ուզեցավ տարբերվել մյուս թուրքից՝ հայ գաղթական կնոջը օրորոցային երկվորյակների

Մենք կրակի մոտ էինք նստել, մարդիկ ու առնետներ էին գնում- գալիս։ Մարդիկ ցեխոտ, պատառոտված հագուստներով

Վանեցի, Եղեռնից մազապուրծ Սրբուհի տատս տաճկահայերեն էր խոսում: Փոքր էի, չէի հասկանում: Ասում էր․  –

Վաշտի հրամանատարը կապիտան Գրեֆընրեիդն էր։ Նրա գունդը մարտական գործողություններին ընդգրկված չէր, բայց զբաղեցնում էր ռազմաճակատի

Վերջապես բերեցին Նրան։ Կողպեքը շխշխկաց մի քանի անգամ ու երկաթյա դուռը ճռնչալով բացվեց։ Ժանգը թափվում

-Բա էդ ակորդեոնն ո՞ւր ես տանում,- ասաց զինկոմիսարիատի երիտասարդ սպան: – Միանգամից երեւում ա, որ

Ուշ աշնան արև օր էր, վերջին արևներից: Կամավորների նոր ժամանած ջոկատը դեմ էր ընկել հարձակման

Աշնանային երկար գիշերներից մեկն էլ ահա դանդաղ լուսանում էր։ Հեռուստացույցը ողջ գիշեր չէր անջատվել, լուրերի