Պատմվածք

Ես արդեն պատրաստվում էի դուրս գալ թատրոնից, երբ սենյակի դռան հետևից լսվեցին ինչ-որ տարօրինակ մռնչոցներ։

– Լինելի՞ք բան է: Այս ջահելը իր անտառում դեռ ոչինչ չէր լսել այն մասին, որ

Տո՜ւ, տո՜ւ, տո՜ւ։ — Բարև Ձեզ, Դուք զանգահարել եք կամայական ընկերություն․ հայերենի համար սեղմեք «1»,

․․․Բաներ կան՝ հաճախ չես գիտակցում էդ պահին, սովորական ընթացիկի տեղ ընդունում ու առօրյա հոսքի հետ

Ֆրիդա Աղաջանյանի անկենդան մարմինը ամառային սաստիկ շոգի պայմաններում երկու օր մնացել էր բնակարանի հատակին, և

— Խաչուլի՛կ, արի տեսնենք, բալա՛։ Կանգնի մեջտեղում՝ իմ ու Ջուլիկ տոտայի դիմաց, շորերդ ուղղի, գլուխդ`

Արդեն բավականին ժամանակ արթնացել, աչքերը փակ փորձում էր համատարած ժխորի և մերթընդմերթ կոչ հիշեցնող բղավոցների,

Կա՛րճ կապեմ․ այնպես կարճ, ինչպես Փռի թաղի Կարպետն արեց Արսենի հետ «ռազբոռկի» ժամանակ։ — Քյասա՜ր,

Պարոն Կարպիսը 1947 թվականի ներգաղթյալներից էր:  Աստծո ամեն առավոտ Կարպիսն անիծում էր այն շոգենավը, որ

Իրենց յոթանասուն տարվա ընկերությունը պահում էին հեռախոսով։ Հա՛, յոթանասուն տարվա․ մանկության ընկերուհիներ  էին, երկուսն էլ՝

Հացի փռի խանութի դուռը բացվեց, միջին տարիքի մի կին, ալյուրոտ գոգնոցն արձակելով, թափ տվեց այն,