Գիր

1994-ի նոյեմբերի 17-ի երեկոյան, անսպասելիորեն, չնչին ինչ-որ բանից, ոչ բայրձրաձայն, բայց հանկարծակի սկսեցի հիստերիկ հռհռալ,

Գիլանցն ու ես ֆուտբոլ շատ ենք սիրում: Ու էս հարցում մենք իսկի էլ օրիգինալ չենք,

Ես զզվում եմ, որ ինձ դրսում պաչիկով բարեւում են։ Կապ չունի վարակը։ Ես զզվում եմ,

Մեղքս ինչ թաքցնեմ, մինչև հիմա էլ խղճի խայթ ունեմ, որ ցանկացա Մեսրոպին էլ հետս տանել

Երազիս մեջ ինձ ու Մեսրոպին նստացրել էին։ Հա, հա, Մեսրոպ ջան, ինձ ու քեզ փակել

Վեր կաց, վեր կաց անկողնուցդ, թամբալացել ես արդեն, քո սովորական ժամին՝ 6-ին արթնանալու փոխարեն՝ մինչեւ

Ես ինքնամեկուսացել էի կես տարի ավելի շուտ, քան ինքնամեկուսացումը դարձավ ֆեյսբուքյան թրենդ, հետո՝ նաև պարտադիր

Առավոտյան ժամը 6-ից 15 պակասը իմ ամենասիրելի երթեւեկության ժամն է, երբ տրանսպորտում հատուկենտ մարդկանց կարելի

Ես կուրթանեցի տղան եմ. չարացած չեմ, ուղղակի նեղված, խեղճացած եմ։ Ես կուրթանեցի տղան եմ. հարևաններիս

Նոյեմբերը վերջանում էր, ու ծառերը չէին դեղնում։ Տերևները կանաչ էին, չոր, մի քիչ կռկված: Թե

Ամբողջը կոչվում է մեխանիկական, եթե նրա առանձին տարրերը կապակցված են միայն տարածության և ժամանակի մեջ

Բոլորը բաժանվում են՝ սրանք միավորվում: Թարս են: Ինչպես միշտ: Վերջապես: Վաղուց ժամանակն է: Եթե, իհարկե,