Գիր

Ես դեռ վաղ պատանեկան տարիքից ճանաչում էի նրան։ Նա հորս համար կոշիկներ էր կարում։ Նա

Նկատի ունենալով, որ «Հայրենիքի ձայն» շաբաթաթերթի հունվարի 21-ի հմարում տպագրված իմ բաց նամակը՝ ուղղված Շահան

Մանկապարտեզի երեխաներն այդքան էլ լավ չէին հասկացել հանդեսի տեքստերը, որովհետև դրանք տեղը տեղին խճողված էին

Այլանդակ թիւրիմացութիւն մը պատճառ եղաւ, որ ես նշաւակ դառնամ անիմանալի գրոհի մը:  Պայքար բացատրեց 15

Մեր տունը լիքը ճամպրուկ ու պայուսակ է, շարժվելու տեղ չկա։ Մենք գնում ենք։ Չգիտեմ՝ ուր

ԻՐԱՊԱՏՈՒՄ Երբ դպրոցում, անգլերենի դասին Գեւորգը հպարտությամբ ասաց` «My name is Joe», դասարանցիները հասկացան, որ

Հարգելի Շահան Շահնուր, Երբ Բեյրութում հրատարակվող «Սփյուռք» շաբաթաթեթում տեսա Ձեր գրած հոդվածը, նախապես շատ ուրախացա։

Կը խորհիմ, որ մեր աշխարհը բան մը պիտի չկորսնցնէ, եթէ իր երեսէն Հայը անհետանայ վերջնական

Առաջնագծից ոչ հեռու, ողջ մնացած կայարանի ներսում, կարմիրբանակայինները քաղցր խռմփացնում էին հատակին․ հանգստության երջանկությունը դրոշմված

Կոմիտաս Հակոբյանը ծնվել է Արցախում, 1972-ին եւ զոհվել 1994-ի մայիսի 5-ին՝ Մարտակերտի շրջանի Կարմիրավան գյուղի

Արդեն մեկ ամիս կլիներ, եթե ոչ ավել, տեղյակ չէինք՝ ուր է հայրս։ Զարմանալի հանգիստ էր

Երեքն էին՝ վարդագույն, դեղին, կանաչ։ Դեղինն ամենաաղմկոտն էր։ Վախենում էինք բաց թողնել սենյակում․ ամեն դեպքում,