Պատմվածք

— Վուլո՛ դայի, ո՞նց ես։ — Համեեե՞․․․ — Ասում եմ՝ ո՞նց ես, ապրուստդ, առողջությունդ ո՞նց

Հադրութ քաղաքը պաշտպանող զինվորներն էլ ստացան քաղաքացիների ուղարկած ուտելիքի, ծխախոտի, անհրաժեշտ այլ իրերի ծանրոցներ։ Նրանց

Ձմռանն Աղստևը ծանծաղ էր ու մի տեսակ բռնաբարված, ինչպես մեր հոգիները Դիանա Գրիգորյանի սերիալներից հետո.

Տերևաթափ, ծածկիր ինձ անտրտունջ, թող մոռանա օրը գոյությունս ունայն, ցավս թաղիր խաշամիդ թմբիրի տակ նեխող.

Անսովոր էր ամեն ինչ` թե՛ չդադարող կրակահերթերը, թե՛ վառոդի թունդ հոտը և թե՛ օդում ծանրացած

«Երիտասարդ բժշկի գրառումները» պատմվածաշարից Եթե ​​մարդը խուլ, գյուղական ճամփեքով ձի չի քշել, ես էդ մասին

2020 թվականի նոյեմբերյան մի սովորական օր մարդը նստեց գնացքի երկու տեղանոց նստարանին: Այդ նստարանները վագոնի

Մանկապարտեզի երեխաներն այդքան էլ լավ չէին հասկացել հանդեսի տեքստերը, որովհետև դրանք տեղը տեղին խճողված էին

Մեր տունը լիքը ճամպրուկ ու պայուսակ է, շարժվելու տեղ չկա։ Մենք գնում ենք։ Չգիտեմ՝ ուր

ԻՐԱՊԱՏՈՒՄ Երբ դպրոցում, անգլերենի դասին Գեւորգը հպարտությամբ ասաց` «My name is Joe», դասարանցիները հասկացան, որ

Առաջնագծից ոչ հեռու, ողջ մնացած կայարանի ներսում, կարմիրբանակայինները քաղցր խռմփացնում էին հատակին․ հանգստության երջանկությունը դրոշմված

Արդեն մեկ ամիս կլիներ, եթե ոչ ավել, տեղյակ չէինք՝ ուր է հայրս։ Զարմանալի հանգիստ էր