Գիր

Հացի փռի խանութի դուռը բացվեց, միջին տարիքի մի կին, ալյուրոտ գոգնոցն արձակելով, թափ տվեց այն,

*** Նա նվաճեց աշխարհըՍան-Ռեմոյի միսս-շոու փառատոնում,Հետո վար իջավՈւ քերեց իր տան կաթսաների մուրը:Նա ուզում էր… թեև ամաչում էր,Որ ինքն էլ, Մերիլինն էլ կին էին,Եվ սակարկեց ամուսնու հետ,Եվ սպանած հմայքներն իր գնահատեցՄի կիլո միս,ՄարգարինԵվ կոշիկ` բոբիկ երեխայի համար, Բայց չմոռացավ իր երազանքիցԱնհնազանդ մի փունջՈւղարկել Սան-Ռեմո… *** Քավության պես տվեց սերն ինձ կյանքը նենգ,Բաիշեցի աստծո հետ տմարդի,Դե ոչ այնքան, որ հենց տեսնեմ, պաչպչեմ,Այլ` մի թեթև ձեռքով կանեմ էն մայթից,Կասեմ ո՞նց ես, դեռ սեր չունե՞ս, ես լավ եմ… ***Եվ ես, որ գզգված մի կատու էի`Սիրատարփ ու ցինիկ,Որ լիզում

ՄԱՐԱԾ ՕՃԱԽԸ Այս տունին մեջ` որուն շեմին վայրահակԱյսօր կու լա ուռենին,Եռաց զըվարթ կյանք մը թորգոմ

«… Մի՞թե սա կրակից ազատված խանձողը չէ»։ Զաքարիա 3.2 Մահն ամենուր է, նա տապկնոցի է

Օր մը օրանց Կակքո տունը նստած ու ժում մը հաց կերած մարդ չէր։ Արդեն, տանը

Գլուխ առաջին. վաղ նախնադար Ահա, սկսած վաղ նախնադարից ապրում եմ եսիմ ժողովրդի հետ այս քարերի

Սյունիքի կանաչ լեռներում էր ապրում մեր փոքր ու մեծ ընտանիքը։ Այնքան փոքր, որքան Սուսիկի օրորոցը,

Զեկույց #22644ԵրեքշաբթիՇարժը՝ 512 մարդ Երեկվա զեկույցում տվյալներ չկան։ Տարօրինակ է։ Ծրագրային թարմացման ժամանակն է երևի։ 

Մարտիկի  դին կհավերժանա այնտեղ, որտեղ իր վերջին մտքերն էին, վերջին ջղաձգումները և վերջին ափսոսանքը: Հետո

Ամեն մարդ իր ջինն ունի, իր ստվերը, որմնադիրը,  գուցե ուրվականը, որ կյանքի նկանխատեսելի մի ակնթարթի,

Եկ ապրելու ինձ հետ եւ իմ սերը դարձիր, Մենք կըմբոշխնենք բոլոր վայելքները անծիր՝ 1 Ամուսնության,

Պարտված երկրի քաղաքացի Պարտված երկրի քաղաքացի – ոռի է հնչում Ու մի տարի է ինչ