Arpi Voskanyan

Ով գիտե`ինչ միս է… Հարսանիք անելը մրցում է։ Գռնոյի հայրը՝ Կալբաս Եմոն, հարգված մարդ էր

Գրականության սկիզբը Հոմերոսն է, նրա էպոսները՝ «Ոդիսականը» և «Իլիականը»: Հին Հունաստանը նաև դեմոկրատիայի, քաղաքականության, հանրային

Ավոյի հայացքը քարացել էր պարանի օղակից երևացող խաչին։ Արդեն լուսանում էր, և Կոնդի եկեղեցին բարի

Դենին կոկիկություն է սիրում։ Բայց առաջ այդպես չէր, համենայն դեպս՝ մեր ծանոթության առաջին օրը։ Իսկ

Տոնական սեղանի մոտ նստած էին Ֆաֆը, Գազանը, Վլեն, Գոնչը: Ո՛չ Նոր տարի էր, ո՛չ էլ

Սարերում հնդկական ֆիլմերի սեզոնն էր սկսվել, երկարատև մուսոնային անձրևների համառությամբ, երբ մշուշները երկար ժամանակ չեն

Ես տուն չունեմ… Հա, չունեմ, բայց դրա համար լաց չեմ լինում… Ընդհանրապես լաց չեմ լինում.

Մի հիվանդության պատմություն(դրամա մեկ գործողությամբ) ԳՈՐԾՈՂ ԱՆՁԻՆՔParacetamol- ընտանեկան բժիշկ, ВТЕК-ի գլխավոր մասնագետ,Բանաստեղծ- գրողների միջազգային ընկերակցության

Եվ այսպես, անցավ մի տարի։ Ուղիղ մեկ տարի է, ինչ ես մոտեցա այս տանը: Եվ

* * * «Թողեք տանեմ իմ խաչը,- ասում է,- թողեք, զի դեռ մինչև վերջ չեմ

Հայրիկս մանկության ընկեր ուներ, պապն իսկական կոմունիստ էր։ Կոլխոզի այգիների բերքն էնպես էր հսկում, որ

Դրսում դեռ բավականին լույս էր, մինչդեռ պատուհանը ծածկող հաստ վարագույրներն ու բուխարու մարող կրակը, որ