Arpi Voskanyan

                                           (կրոնահոգեբանական դրամա) I  (Սիրել չի կարելի ատել)    Իմ քնքու՜շ թիթեռնիկ, թույլ տուր ստորակետ դնել՝ սրտիս

Հետո ի՜նչ, որ բամբասանք չեմ սիրում, հետո ի՜նչ, որ ուիշների, մանավանդ հանրապետության ամենաերկարակյաց շաբաթերթի բազմամյա

Շալվա Բակուրաձեն Երևանում Լուսադեմին Երևանի կենտրոնական փողոցներից մեկում՝  «Հոլիդեյ ին էքստրա» հյուրանոցի պատուհաններից մեկից Կախարդական

Արսենը մեր թաղի ամենահայտնի մարդկանցից մեկն էր: Նրան բոլորն էին ճանաչում: Նույն շենքի նույն հարկում

*** Այստեղ զինվորը խրամատում հիշում է ծնկած օրորերգող մորը, և թշնամու գնդակը  անցնում է կողքով,

– Ա՜, քյորփեքը կտոր-կտոր եղա՜ն, – սուր, աղեխարշ ճիչը ճեղքեց սեպտեմբերյան  վաղորդայնի անհոգությունն ու լռությունը

Մարտիրոս Սարյանի նկարներում առկա է մի կենսազգացողություն, որը նրան դարձրեց «ամենահայկական» արվեստագետը: Դա վերաբերում է

— Սպասե՛ք, սպասե՛ք։ Կտեղավորվե՞նք,- հևալով հարցրեց Կինը։ — Հա՛մ կսպասենք, քո՛ւրս, հա՛մ էլ կտեղավորենք,- կիսաժպիտ

 Արշոն դուռը բացեց պարտված շարժումով, և կինը դա զգաց․ – Հը՛ն, ի՞նչ եղավ։ – Ինչ

(«Մեղրամիս» բլոգասերիալից)  – Մաքսը՝ մեր տնօրենը, հիվանդ է և չի կարող ընդունել ձեզ։ Հենց սկսի