Arpi Voskanyan

Ոտքն անտանելի ցավում էր։ Սկզբում բութ ցավ էր, բայց ժամանակ առ ժամանակ ասես մախաթով ծակծկում

*** դուինքնավար պետություն եսիմ մեջու ձուլվել սիրուսչես ուզում:էնտեղ ունեսքո փոքր տարածքըու մեծ երազանքները՝դուրս սահմաններիցու սահմաններից ներս,ունես տունդու ունես ինձ՝տանդ մեջ: դուկամավորական ջոկատ ես ստեղծելու ապստամբում եսիմ հանգստության դեմ,որ քեզ  աքսորելու պահում եմ ներսումսմինչև կրոնափոխվեսու փոխես ազգությունդ,ու դառնաս սիրահարություն,ու պաշտես սերը,մինչև պատռես անձնագիրդու քո կամքովանունդ գրեսբնակիչների ցուցակում: դուկնքել ես հաշտությունարցունքներիս հետու համակերպվել եսանապատիս տապին,հավատացել ես,որ աքսորավայրումքեզ տվել եմիմ միակ օազիսը,ու քեզանից հասնում էմիայն  հաշտ ապրելու չհակառակվել շոգին,որ քո ափերի մեջես մեկ-մեկ անձրևեմու քեզ տամ հնարավորությունափերիդ մեջինքդ քեզ տեսնելուու հավատացնելու,որ քո տգեղ դիմագծերումսերն ավելի գեղեցիկ է ժպտում: քեզ համարսերըձեռնաշղթա է,որից իրականումազատվել չես ուզում,բայց ազատություն ես ուզում,որովհետև բոլորըձեռնաշղթաներից ազատվել են ուզում,բայց ոչ ոքձեռնաշղթաներինդեռ սեր չի անվանել: դուիմ սրտի պառլամենտն եսու քո կարգն ես ուզում սահմանել,բայց ամեն անգամեղանակի պատճառովհետաձգում ես նիստերդու գնալով համոզվում,որ եսհաղթում եմքեզ: իմ մեջդու ինքնավար պետություն եսու չունեսհստակեցված սահմաններդսկսվում են էնտեղ,որտեղ որ եսսիրում եմ քեզ… *** եթե օրենքների բարեկամը լինեի,քեզ