գրողուցավ

Մինչև կորոնաֆուտբոլի դաշտի շուրջ, կդնես՝ չեմ դնի, կտաս՝ չեմ տա տրամաբանությամբ ու «դեմքի խելոք արտահայտությամբ»

Բոլորը լուռ-լուռ են, ծպտուն չկա: Ես եմ, ձեռքերիս մեջ անհավասար իրար վրա դասդասած նշումներս, որ

—Հայր մեր,Եթե ինձ հիշում ես,Մի անգամ հանդիպել ենքԷն ամենասկզբումԵս 50 սմ հասակ ունեի,3 կիլոգրամից մի

– Լսե՜ք, թոռնիկներս, ժամանակների մասին եմ ձեզ պատմում, երբ տատիկը ձեր փոքր էր, շա՜տ փոքր,

Պատրա՞ստ եք։ Ի՞նչ։ Արդեն եթերու՞մ եմ։ Լավ, ուրեմն սկսեցինք։ Ըհըմ, Ըհըմ։ Չէ, չէ, լավ եմ,

Ֆուտբոլ ենք խաղում: Դաշտում ենք նորից: Համարձակ մտա, բայց էսօր խաղս մի տեսակ քեֆ չունի:

Այն, որ գիտությունը վաղուց է դարձել մեր ժամանակի կրոնը, որին մարդիկ դավանում են, ակնհայտ է

Նախքան նամակիս բուն իմաստին հասնելը, ուզում եմ ասել մի շատ կարեւոր բան: Քանի որ կարդալը

Հաղթե՜լ ենք, ժողովուրդ, արդա՜ր ա․․․ Երեք հարյուր յոթանասունչորս․․․Մեր թվերը մեկ աճում են, մեկ՝ նվազում, մենք

Բա չիմացաք՝ վարորդական իրավունքիս վկայականը ստացա:– Դու՜րս, – գոչեց ոստիկանության պատուհանիկի մոտի տիկինը, ում սանրվածքը

Վերջապես ես դիմակ ձեռք բերեցի և իմ կյանքն արդեն կհեշտանա։ Զգուշորեն մտա դեղատուն, ճմրթված դրամապանակիցս

Ժանտախտի դեմ պայքարի միակ միջոցն ազնվությունն է։ Ալ. Կամյու Ասելիքս դժվարությամբ էր միս ու արյուն