Արփի Ոսկանյան

591 Երբ ես մեռնում էի, Ճանճ բզզաց,Անդորրը սենյակումՃիշտ նույն անդորրն էր, ՓոթորկիցԱռաջ է որ լինում։

Նվիրում եմ Մովսես Մանուկյանին Ահա նա, նստած իմ տան բակում, եկել է ուտելիքի հոտի վրա,

Մահճակալի տակից, որին պառկած ես,դուրս են սահում ձեռքերը նախնիների՝տղամարդկանց ու կանանց։Նրանք սահում են քո մարմնի

    «Մենք ձեզ կզանգահարենք»՝ այսպես է վերնագրել Արփինե Վարդանյանը իր անդրանիկ գիրքը՝ պատմվածքների ժողովածուն, որի նախաբանը

258 Շեղ է ձմռան կեսօրինՇողն ընկնում այնպես,Որ ճնշում է ՏաճարիՂողանջների պես։ Երկնային խոցումից խորՍպի էլ

Օրերս «Գրողուցավի» թղթակիցը փողոցում պատահաբար հանդիպեց Գրքի երեւանյան փառատոնի «պոեզիա» անվանակարգի ժյուրիի անդամ Արփի Ոսկանյանին,

– Դա կարող էր լինել միայն Հայաստանում,- ասում ենք մենք։– Դա կարող էր լինել միայն