Առաքել Սեմիրջյան

         Միգուցե վազում, հավանաբար  յարխուշտա ու չիչիոտկա պարում, ոտքերով ուժեղ հարվածում էր գետնին ու էնպես

Ձեռքերի վրայի արյունը ոչ մի կերպ չէր անցնում։ Փորձել էր ամեն կարգի փոշիներ ու օճառներ՝

                                                 Կարելի էր հույսը դնել էն բանի վրա, որ Աստված չկա, ու փափախը յան դրած`

Դիրիժորի փայտիկի փոխարեն ծակ նասկիները ձեռքերումս` անկողնում պառկած չափ եմ տալիս Բախի Erbarme dich, mein

Ծնողներս, հենց խանութից բեռնված տուն էին գալիս, դեռ լիարժեք ապրանքները չդատարկածմայրս, ինչքան հասցներ, նոր գնված

-Գերեզմանները տարածվելու սովորություն ունեն՝ նամանավանդ պատերազմի ժամանակ: -Այստեղ նախկինում ծիրանի այգիներ են եղել։ -էն պահակին

Տկլոր, ես կասեի` չփլախ, ավելի լավ է հնչում՝ համարյա չափալախի պես։ Նրա մերկությունը դադարել էր

Համուլը ամեն ինչ անում էր, որ հանկարծ Սուրբ հոգին  իր մեջ չմտնի ու չխարխլի ողջ կյանքի

«Ծուռմռտիկ ատամներով ու անկանոն քթերով, կնոջ համբույր չզգացած, սեփական քրտինքի հոտից չամաչող, պարելիս ձեռքերի շարժումները

Նա ամաչում էր ասել, որ վիրավոր է։ Սկզբից զինակից ընկերներից էր թաքցնում, հետո երբ ինչ-որ

Այլ իրականության մեջ ես կլինեմ ուրիշը՝ ուրիշ տեսքի, ուրիշ համի, ուրիշ դեմքի, ուրիշ սեռի, ուրիշ

Երկու Երկչոտ երկուշաբթի, երկնուղեշ ցից, երկիմաստ ապուշություն, երկսեռ արիացի, երկկողմանի թոքաբորբ, երկկողմանի որբ, երկնիշ աճ,