Գրիգոր Գրիգորյան

Վերջապես բերեցին Նրան։ Կողպեքը շխշխկաց մի քանի անգամ ու երկաթյա դուռը ճռնչալով բացվեց։ Ժանգը թափվում

Մթության մեջ ափերս չէին երևում, բայց «մազոլներս» մրմռում էին, մատներս ներսից տաքացել ու զարկերակի նման

— Գիտե՛մ, գիտե՛մ,— ուշանալու համար սկսեց արդարանալ քույրս,— չէի կարում կտրվել էդ անտեր պլանշետից, կներե՛ս։

«Իսկական գրողը միշտ էլ մոլի ընթերցող է։ Սկզբում կարդում է հաճույքի համար, հետո սովորում է,

Գրիգոր Գրիգորյան Ես Գրիգորն եմ։ Ես Կորոնաթիմի խաղացող եմ։ Ես սիրում եմ այս խաղը։ Սիրում

Ֆուտբոլային խաղադաշտերում խաղի վերջին րոպեներին բազմաթիվ զավեշտալի դեպքեր են տեղի ունենում։ Ֆուտբոլիստները հոգնում են, մաշվում,

Վերջապես ես դիմակ ձեռք բերեցի և իմ կյանքն արդեն կհեշտանա։ Զգուշորեն մտա դեղատուն, ճմրթված դրամապանակիցս

Ձայնս ո՞նց է, ռա՛ս, ռա՛ս, ռա՛ս։ Լավ է ոնց որ։ Սեղանը դնենք դաշտի կենտրոնում, դաշնամուրն

Լվաց, թաթիկները լվաց։ Չէ, ԵԶակի ցեղատեսակի առյուծի ալբինոս ձագուկների թաթիկների մասին չի խոսքը, դրանց թաթիկներն

Պիտ խփենք գնդակըինչքան ուժ ունենք,որ ջարդենք թագն ուԿորոնին վառենք․․․մեր խաղաղ խաղըանկորոն վարենք․․․ Մեր թիմի «դվիժոկ»-ի՝

Տարօրինակ խաղաղություն է իջել երկրագնդի վրա։ Վտանգավոր հակառակորդը չի հանդարտվում, տարբեր ուղղություններով խոցոտում է, բզկտում,

Մմմդաաա՜․․․ Դեռ Սովետից ժառանգած ուրախության էսպիսի պոռթկումով ժպիտը դեմքիս մտածում եմ, թե՝ ա՛յ բալամ, էս