Պատմվածք

Ձյունը շարունակում էր խոշոր փաթիլներով տեղալ։ Տասներեքամյա, սևահեր, խոշոր աչքերով տղան բացեց դոմիկի դուռը ու

Արյունոտ ապրիլի վերջերն էր։ Զենքերը լռել էին մասամբ, բայց դեռ կրակոցներն արձագանքում էին մեր ականջներում:

Քաղցած ու մրսող զինվորների փնթփնթոցից ազատվելու համար հրամանատարը մի բեռնատար տրամադրեց, որ գրաված շրջկենտրոնից սննդամթերք

Տասնվեց հարկանի նորակառույց մի շենք, որը բնակեցված է երիտասարդ զույգերով: Շենքը երկար է ու ունի

Էդ գիշեր Մոնիկան տունտեղը, երկու անչափահաս երեխաներին, իրենից տասնվեց տարով մեծ, բռնակալ ամուսնուն թողեց, փախավ

Մեկ, երկու, մեկ, երկու… Ինչ-որ հիմար սովորություն է դարձել հաշվել ոտնաձայներս, մանանավանդ երբ դրսում եմ

Մարոն բաժանվեց Սամոյից։ Նրանք երկու տարի էր, ինչ ամուսնացած էին, բայց թամամ մի օր իրար

Համալսարանական իմ կյանքի ակտիվությունը ուղիղ համեմատական էր տրամադրությանս անկումներին ու վերելքներին, եղանակի տեսությանը, պայմանավորված գիշերը՝

Բարև, Կորոնա ծյոծյա, եկար-չեկար՝ մեր դռները փակվեցին, մտանք տները: Ութսունիննամյա պապս վկա՝ վախենում ենք քեզնից:

Քնից լեղապատառ վեր թռա։ Առհասարակ այս օրերին լեղապատառ մի բան անելը դարձել է օրվա բնական

1994-ի նոյեմբերի 17-ի երեկոյան, անսպասելիորեն, չնչին ինչ-որ բանից, ոչ բայրձրաձայն, բայց հանկարծակի սկսեցի հիստերիկ հռհռալ,