Պատմվածք

Հովիկն այդպես էլ Հովհաննես չդարձավ, գոնե Հովո չդարձավ։ Կինը կարճ էր հագնում` տղամարդ չդարձավ, կնոջը

Հերս այդպես էլ ծխել չսովորեց, բայց մենակ դրանով չէ, որ տարբերվում էր գյուղի մյուս տղամարդկանցից,

– Պեկան համը հանում էր։ Նռնականետը վերցրի, որ բեկորայինով խփեմ, բայց սնայպերը ֆիքսել էր ինձ։

Իմ մեծ հորեղբոր կինը ուկրաինուհի էր,  հորեղբորս հանդիպել էր Ռուսաստանում, ամուսնացել էր ու եկել` ապրելու 

Պատերազմից հետո սա գյուղի առաջին հարսանիքն էր․ ուզենք թե ոչ՝ կյանքը շարունակվում է․ գյուղի մեծերը

– Սաթի՞կ։ Սաթիկը վերցնում է սրբիչն ու սկսում ամանները չորացնել։ Այսպես ամեն օր։ Լվանում է,

«Թը՛խկ-թը՛խկ-թը՛խկ»։ Չորսի Բ-ի դռան ետևից սպիտակ խալաթով փթթի ծյոծը1 հարցրեց «Կարելի ա՞» ու առանց պատասխանի

Այդ օրը, երբ Լաուրան մեռավ, սուրճը դառն էր ստացվել։ Բաժակն էլ իր հերթին կիսատ էր

Մերս Արուս տատիս չի սիրում, ավելի ճիշտ՝ մեկը մեկին չի սիրում։ Դասական պատմություն՝ փոխադարձ ատելություն,

Ռուսական բանակից մնացած սովորության ուժով նրանց մալադոյ էին անվանում: Խորհուրդ կար այդ բառի մեջ` ջերմությունից

Բաքվեցի Լենան Տապոռ Ռաֆոյենց ու Միլիցա Գագոյենց արանքի մի սենյականոցում էր ապրում` փոքր քրոջ ու