Գիր

* * * «Թողեք տանեմ իմ խաչը,- ասում է,- թողեք, զի դեռ մինչև վերջ չեմ

Հայրիկս մանկության ընկեր ուներ, պապն իսկական կոմունիստ էր։ Կոլխոզի այգիների բերքն էնպես էր հսկում, որ

Դրսում դեռ բավականին լույս էր, մինչդեռ պատուհանը ծածկող հաստ վարագույրներն ու բուխարու մարող կրակը, որ

Մարդիկ ՄարդիկԱմեն երեկոԿորցնում են միմյանց,Որ հետո մինչև մահ փնտրեն։Նրանց մաշկը բնափայտի պեսԿոշտանում ու քրքրվում է,Բայց

1994 թ. դեկտեմբերի վերջն էր. անձյուն մի ձմեռ մեր ծուռ ճանապարհները բռնել էր ու եկել-հասել

     Մաթեմատիկայի դասատուն ոչինչ կյանքից ու սիրուց չէր հասկանում, բայց գումարում ու հանումից էր խոսում,

Ես ծնվել եմ, բայց ծնվել եմ երկրաշարժից երկու ամիս անց՝ երջանիկ պատահականությամբ կամ էլ՝ դժբախտ…

սկիզբը՝ այստեղ Մակբեթ Վլադիմիրովիչի երկարաշունչ, մերկացնող ճառից հետո Ալվարդի հետ ամուսնանալու հույսը կորցրած Ուզվորի գլխում

սկիզբը՝ այստեղ *** Կյաժը մտքում ինքն իրեն հայհոյում էր տիկին Ալվարդին էդ տեսակ հաճոյախոսություն անելու

(հատված «Գազանիկը եւ մահը» վիպակից) Ուզվորը ազատության մեջ էլ այնպես էր ապրում, ինչպես գաղութներում էր

Որտե՞ղ է ամբողջ աշխարհը իմ ծննդյան օրը: Որտե՞ղ են Մոսկվայի էլեկտրական լապտերները: Իսկ մարդի՞կ։ Բա