Գիր

«Ինչ պետք է ասել»-ը Գյունթեր Գրասի քաղաքական բանաստեղծությունն է, որը տպագրվել է 2012թ. ապրիլի 4-ին

Վաճառական Երեմեյ Բաբկինից թռցրել էին նրա ջրարջենուց մուշտակը: Վաճառական Երեմեյ Բաբկինը լացուկոծ կապեց, ողբ դրեց.

Երբ ես կանգնել էի նավահանգստի պատի մոտ՝ դիտելու ճայերին, իմ տխուր դեմքը գրավեց ոստիկանի ուշադրությունը,

Նարնջագույն սավանը տատանվում էր քամուց, դա միակ գունավոր կետն էր գորշացած այս քաղաքում։ Ինչ-որ մեկը

Ապաքաղաքական ժամանակներումս, երբ ինձ հեռու էի պահում «կեղտոտ քաղաքականությունից» և ընկերներս ոչ թե երկրի ճակատագրով

«Երիտասարդ բժշկի գրառումները» պատմվածաշարից Սուրում էին օրերը N-յան հիվանդանոցում, եւ ես սկսեցի քիչ-քիչ ընտելանալ նոր

Հերթական անգամ տուն էինք վարձել:  Մեր տանտերը իրենց իրերը լցրել էր տան ամենաարևոտ սենյակն ու  կողպել

Տափաստան։ Շեկ ավազներին գալարվում է մի բոժոժավոր օձ, հեզասահ մարսում մի սկյուռ։ Օսթինը հառել է

Կիրակի 14․– Խե՜ղճ Միշիկ։ Գնացէր է առուն լողցեր, վարտիքը թողեր հոն՝ տկլոր տուն է եկեր։

Վիզը ծուռ էր: Մի խոսքով՝ մոզի էր ու կուրծք էր ուտում: Չգիտեր՝ դրախտն ինչ է,

Ես, իհարկե, խմող մարդ չեմ։ Եթե խմում էլ եմ, շատ քիչ, քաղաքավարությունից կամ էլ, երբ

Հա, այսօր ես երազ եմ տեսել շան մասին։ Նա քար էր լիզում, իսկ հետո վազեց