Պատմվածք

Մարիամը մեր մանկապարտեզի խմբից էր։ Աշխարհի խելոք, սուսիկ-փուսիկ աղջիկն էր, դաստիարակները նրան ասում էին՝ խելոք

-Աստծուց շատ բան չեմ ուզում․․․ Ուզում էի ասել՝ այս շքեղ մոփեդից, սակայն ընդհատեց ինձ: -Ես

Դավիթը, Կարոն, Նարեկը, Էդգարն ու Լևոնը մի թաղում էին մեծացել, միասին ավարտել դպրոցը, և նույն

Դպրոցի առջևի հրապարակում շարք կազմած, դասարանների բաժանված՝ կանգնել էինք և սպասում էինք, թե երբ պիտի

Տեսնել և նոր մեռնել «Ամերիկայի հայերեն լսած էի հայաստանցիներու անփութության և անպարտաճանաչ ըլլալու մասին և

1 -Այսինչ գյուղում այսինչ թվին մեծ ջրհեղեղ եղավ։ Ողջ հողը ջրից մինչև է՜ն գլուխը կուշտ

Շնչել-արտաշնչելիս մոմի թրթռացող, թարթվող կրակի առաջացրած լույսն ու ստվերը, ճարճատյունով վառվող վառարանի կարճատև կատաղությունը և

Արամ հոպարի մինուճար տղա Արան դպրոցում ո՛չ վարքով փայլեց, ո՛չ գիտելիքով ,  բայց գյուղի՝ էն

սկիզբը՝ այստեղ 4 Տասն օր համբերեց ծերունի Գեւոն, որ արտը բուսնի։ Տասն առավոտ, առանց գիտակցելու,

Նվեր հայ ժողովրդին Արարատյան դաշտի գյուղերից մեկի փողոցներով ամռան տաք, լուսաշող երեկոյին մի ծերունի էր