Գիր

սկիզբը՝ այստեղ 4 Տասն օր համբերեց ծերունի Գեւոն, որ արտը բուսնի։ Տասն առավոտ, առանց գիտակցելու,

Նվեր հայ ժողովրդին Արարատյան դաշտի գյուղերից մեկի փողոցներով ամռան տաք, լուսաշող երեկոյին մի ծերունի էր

Փայտի ահռելի կապոցների տակ  ճկռած Շեկոն հազիվ էր բարձրանում զառիվեր կածանով։  Աջ կողմն ընկած կապոցը

Ամառվա շոգ կեսօր է: Հրե՜ն մեր գյուղը: Իր բաժին երկնքի տակ ծույլ փռված` հորանջում է`

Թամարաշենի սոխը ինձ լացացրեց Վալյա Այդարաշվիլին իրական կին է:Երբ նստեցրինք կիսակառույց տան խոհանոցում՝մերած մածունների տարաների

Նուռը մի տեսակ թթվաշ համ ունի, չէ՞,  ինչքան էլ քաղցր տեսակից է։ Եվ հենց  դա

Անւանս շուրջ ու մասին ամենահին յիշողութիւններս կապւած են պապիկիս հետ, նա ինձ Ժաքեթ էր կանչում։

Ամեն օրվա պես այդ օրն էլ հավաքվեցին Մարոյենց տանը։ Մամիկոնը՝ գյուղապետի տղան, Վաղինակը՝ գյուղի «լույսի

«Այսուհետև հայրապետ չես, — ասաց, — դուրս եկ ու ոտքով շարունակիր ճանապարհդ, ինչպես արժան է

Բակը բակի նման չէր, երբ Էդոն այնտեղ չէր։ Բակի ուրախությունն էր Էդոն, բնակիչները սիրում էին

Հենց իննսուներկուսի լույս իննսուներեքի գիշերվա ձմեռնամուտին էլ մայրս հղացավ այդ հանճարեղ գաղափարը։ Ծնվելով ցուրտ ու

Երբ ցավը դառնում է խրոնիկ, ուրեմն թող ու փախիր, ուրեմն ամեն միջանցիկ քամուց  կարող ես