Պատմվածք

                                           (կրոնահոգեբանական դրամա) I  (Սիրել չի կարելի ատել)    Իմ քնքու՜շ թիթեռնիկ, թույլ տուր ստորակետ դնել՝ սրտիս

Հետո ի՜նչ, որ բամբասանք չեմ սիրում, հետո ի՜նչ, որ ուիշների, մանավանդ հանրապետության ամենաերկարակյաց շաբաթերթի բազմամյա

Արսենը մեր թաղի ամենահայտնի մարդկանցից մեկն էր: Նրան բոլորն էին ճանաչում: Նույն շենքի նույն հարկում

– Ա՜, քյորփեքը կտոր-կտոր եղա՜ն, – սուր, աղեխարշ ճիչը ճեղքեց սեպտեմբերյան  վաղորդայնի անհոգությունն ու լռությունը

— Սպասե՛ք, սպասե՛ք։ Կտեղավորվե՞նք,- հևալով հարցրեց Կինը։ — Հա՛մ կսպասենք, քո՛ւրս, հա՛մ էլ կտեղավորենք,- կիսաժպիտ

 Արշոն դուռը բացեց պարտված շարժումով, և կինը դա զգաց․ – Հը՛ն, ի՞նչ եղավ։ – Ինչ

Էրեբունի թանգարանում  աղմուկ հանած (բառիս բուն իմաստով) ռուս զույգը, տեղի ունեցածի հնչեղությունից ոգևորված, որոշել էր

Մի խաղաղ իրիկուն էր` հանգիստ ու զգուշավոր… Մայրս մեզ համար գիրք էր կարդում: «Դիթե, մարդ

Մի լքված շինություն էին գտել ու հարմարեցրել վիրահատությունների համար։ Այս ու այնտեղից, փլված շինություններից ու

Ես արդեն պատրաստվում էի դուրս գալ թատրոնից, երբ սենյակի դռան հետևից լսվեցին ինչ-որ տարօրինակ մռնչոցներ։