Arpi Voskanyan

Նարնջագույն սավանը տատանվում էր քամուց, դա միակ գունավոր կետն էր գորշացած այս քաղաքում։ Ինչ-որ մեկը

Ապաքաղաքական ժամանակներումս, երբ ինձ հեռու էի պահում «կեղտոտ քաղաքականությունից» և ընկերներս ոչ թե երկրի ճակատագրով

«Երիտասարդ բժշկի գրառումները» պատմվածաշարից Սուրում էին օրերը N-յան հիվանդանոցում, եւ ես սկսեցի քիչ-քիչ ընտելանալ նոր

Հերթական անգամ տուն էինք վարձել:  Մեր տանտերը իրենց իրերը լցրել էր տան ամենաարևոտ սենյակն ու  կողպել

Տափաստան։ Շեկ ավազներին գալարվում է մի բոժոժավոր օձ, հեզասահ մարսում մի սկյուռ։ Օսթինը հառել է

Կիրակի 14․– Խե՜ղճ Միշիկ։ Գնացէր է առուն լողցեր, վարտիքը թողեր հոն՝ տկլոր տուն է եկեր։

Դավաճանության հայտնագործությունը, եթե այն իսկապես եղել է, մեծագույն հայտնագործություններից մեկն է։ Առաջին հերթին այն պատճառով,

Վիզը ծուռ էր: Մի խոսքով՝ մոզի էր ու կուրծք էր ուտում: Չգիտեր՝ դրախտն ինչ է,

Ես, իհարկե, խմող մարդ չեմ։ Եթե խմում էլ եմ, շատ քիչ, քաղաքավարությունից կամ էլ, երբ

Հա, այսօր ես երազ եմ տեսել շան մասին։ Նա քար էր լիզում, իսկ հետո վազեց

Հասմիկ Հակոբյան Գուրգեն Մահարու՝ երեսուն տարիների ընթացքում ստեղծված և 1966 թվականին լույս տեսած «Այրվող Այգեստաններ»

Հոդածը լույս է տեսել «Գրական թերթում», 1993 թվականի նոյեմբերի 12-ին։ Հրապարակվում է «Գրամարտ» նախագծի շրջանակներում՝