Arpi Voskanyan

Կա՛րճ կապեմ․ այնպես կարճ, ինչպես Փռի թաղի Կարպետն արեց Արսենի հետ «ռազբոռկի» ժամանակ։ — Քյասա՜ր,

Թեա Թոփուրիան (ծնվ․՝ 1977 թ․) բազմաժանր գրող է՝ բանաստեղծ, արձակագիր, մանկագիր և լրագրող։  Ժանրային առումով

Դավիթ Գաբունիան (ծնվ․՝ 1982 թ․) վրաց ժամանակակից դրամատուրգ է, արձակագիր, ինչպես նաև գրական թարգմանիչ և

Պարոն Կարպիսը 1947 թվականի ներգաղթյալներից էր:  Աստծո ամեն առավոտ Կարպիսն անիծում էր այն շոգենավը, որ

Իրենց յոթանասուն տարվա ընկերությունը պահում էին հեռախոսով։ Հա՛, յոթանասուն տարվա․ մանկության ընկերուհիներ  էին, երկուսն էլ՝

Չարենցի ամենասիրված բանաստեղծություններից է․ Լուսամփոփի՜ պես աղջիկ՝ աստվածամոր աչքերով,Թոքախտավոր, թափանցիկ, մարմինի պես երազի.Կապո՜ւյտ աղջիկ, ակաթի

Թումանյանը իր «Մարոյի» մասին գրում է․ Ահա պատմեմ ձեզ մի դեպք,Մի պատմություն, որ երբեքՀիշատակով տըխրալիՍըրտիս

Հացի փռի խանութի դուռը բացվեց, միջին տարիքի մի կին, ալյուրոտ գոգնոցն արձակելով, թափ տվեց այն,

*** Նա նվաճեց աշխարհըՍան-Ռեմոյի միսս-շոու փառատոնում,Հետո վար իջավՈւ քերեց իր տան կաթսաների մուրը:Նա ուզում էր… թեև ամաչում էր,Որ ինքն էլ, Մերիլինն էլ կին էին,Եվ սակարկեց ամուսնու հետ,Եվ սպանած հմայքներն իր գնահատեցՄի կիլո միս,ՄարգարինԵվ կոշիկ` բոբիկ երեխայի համար, Բայց չմոռացավ իր երազանքիցԱնհնազանդ մի փունջՈւղարկել Սան-Ռեմո… *** Քավության պես տվեց սերն ինձ կյանքը նենգ,Բաիշեցի աստծո հետ տմարդի,Դե ոչ այնքան, որ հենց տեսնեմ, պաչպչեմ,Այլ` մի թեթև ձեռքով կանեմ էն մայթից,Կասեմ ո՞նց ես, դեռ սեր չունե՞ս, ես լավ եմ… ***Եվ ես, որ գզգված մի կատու էի`Սիրատարփ ու ցինիկ,Որ լիզում

Մի անգամ երազում տեսա Օպերայի մոտ գտնվող ծառերից մեկը։ Գիշեր էր։ Հանկարծ տեսա, որ նրա

Վեհանձն ու շլացուցիչ արևին տակ կտարածվի քանդված քաղաքը՝ անծայրածիր գերեզմանի մը պես. ավերա՜կ ամեն կողմ…: