Սիրտը մեղավոր չէ։
Դա պարզապես մկան է,
որ աշխատում է հերթապահության պես՝
առանց հասկանալու,
թե ում համար է հերթ կանգնել։
Դու ձեռքդ դրեցիր ուսիս,
և իմ մարմինը
քարտեզը փոխեց։
Քաղաքները տեղաշարժվեցին,
սահմանները բացվեցին,
մաքսակետերը հանվեցին
առանց ստորագրության։
Մարդը ամենավտանգավոր տարածքն է։
Նրա մեջ տեղ կա
թե՛ ծովի,
թե՛ փլատակների համար։
Մի օր նայեցի քեզ
և հասկացա՝
Սերը խոշորացույց է։
Այն մեծացնում է
քո վախերը,
քո ծուռ ժպիտը,
քո անհանգիստ մատները։
Եվ ես մնացի։
Ոչ թե որովհետև ամեն ինչ կատարյալ էր,
այլ որովհետև քո անկատարությունը
ճիշտ չափի էր ինձ համար։
Քեզ հետ ես սովորեցի,
որ համբույրը
հաղթանակ չէ։
Այն պայմանագիր է՝
երկու շուրթերի միջև,
որոնք որոշել են
չդավաճանել մաշկին։
Երբ դու գնացիր,
ոչինչ չփլվեց։
Պատերը մնացին։
Սեղանը մնաց։
Քաղաքը չնկատեց։
Բայց իմ ներսում
մի փողոց փակվեց վերանորոգման համար։
Եվ մինչ օրս
ոչ ոք թույլտվություն չի ստացել
անցնելու այնտեղով։
Բայց ես մնացի:
Ափերս Նոյի տապանի պես բաց են՝
հավաքելու սիրուդ շողերը զույգ առ զույգ,
Մատներս` տասը պատվիրանները,
որոնք պատվիրում են հավատալ քեզ։
Ողնաշարս Հակոբի սանդուղքն է՝
հենված քո անտեսանելի աշխարհին,
Իսկ լռությունդ այն յոթերորդ օրն է,
երբ Աստված վերջապես հանգստացավ իմ մեջ։
Շրթունքներս Երիքովի պարիսպներն են,
Շեփորի պես ձայնիցդ փլվող.
և ներսս հորդում է Հորդանանի պես՝
հին մեղքերիս հիշողությունը լվալով։
Քո հայացքը բաժանված ծովն է,
Զգույշ անցնում եմ ցամաք ոտքերով,
Եվ քո հոգին այն պատռված վարագույրն է,
որի միջով Նրան եմ տեսնում:
Շունչդ արևելյան հողմն է,
քո ձեռքերը՝ արարման առաջին օրվա լույսը,
Երակներումդ հարսանիքի գինին է,
մաշկդ՝ ուխտի տապանը:
Իմ տագնապը ջրհեղեղն է,
և քո ժպիտը՝
ծիածանը՝ կախված հորիզոնին:
«Ժամանակը` գունավոր գուլպաներով»
Դրսում ձյունը սկսում է հաշվել մեզ՝
տանիքից տանիք,
նստելով քաղաքի աղմուկի վրա,
հարցական նշանի պես կախվելով տանս քիվերից։
Տուն մտնող ամեն փաթիլ նոր պատմություն է հորինում,
որ երբևէ չեմ լսել կամ խուսափել եմ՝
ժամանակից առաջ չանցնելու համար։
Ժամանակը, որ նստել է բուխարու մոտ,
դանդաղորեն հանում է իր գունավոր գուլպաները,
ոտաբոբիկ քայլում պատուհանի մոտ ու
խոր արտաշնչով մշուշում ապակին։
Հիմա․․․
Հիմա մեզնից դուրս այն աշխարհը չի տեսնում մեզ։
Հիմա․․․
Վերջին հառաչանքներով
քաղաքը կորչում է ձյան տակ։
Գուցե արդեն մոռացել են մեզ։
Բայց․․․ մի վախեցիր, ես նոր քաղաքների մասին պատմություններ գիտեմ,
որ մեզ շատ մոտ են ու աչքերում են կառուցվում։
Բայց․․․ ես հիմա չեմ կարող վազել այդ ուղղությամբ,
որովհետև ոտնաձայներ կան, որ չպետք է խանգարեն լռության ընթացքը։
Մենք լռում ենք այնքան,
որքան երկար է երկրից դեպի երկինք ձգվող ճանապարհը։
Մենք տաքանում ենք թեյի մեջ հալվող շաքարի պես,
մեր սրտերի զարկը համընկնում է տանիքից ընկնող ձյան
ու երկմտող աստղերի ռիթմին։
Եվ հիմա, երբ հայտնվում ենք այն կետում,
որտեղ աշխարհը վերջանում է պատուհանի գծից այն կողմ,
իսկ այստեղ՝ ներսում, ժամանակը հորանջում է ու գլուխը դնում ուսիդ,
դու ինձ նվիրում ես երազներ․․․
Ժամանակն ինքն էլ գիտի՝ ձյունը երբեք չի հաշվի նրանց,
ովքեր արդեն գտել են իրար:
Եվ ձյունը չի հաշվում անգամ երազները։
Ու հենց այդ պահին,
երբ ժամանակը վերջնականապես քնում է ուսիդ,
սենյակի պատերը սկսում են դանդաղ թափանցիկ դառնալ։
Մենք այլևս չենք զգում հատակը, իսկ թեյի գոլորշին դառնում է այն միակ ամպը,
որի վրա մեր տունը պոկվում է երկրից։
Մենք սավառնում ենք քնած քաղաքի վրայով՝
դառնալով տիեզերքի այն միակ կետը,
որտեղ երազները կենդանանում են առանց նախապայմանների։
Մենք այլևս տուն չենք փնտրում,
որովհետև․․․
որովհետև հավերժական լուսաբացը մոտ է,
թիկնել ենք ու նայում ենք,
սպասում ենք ու նայում մեր ներսը,
մեր ներսում տուն է,
մենք տուն ենք դարձել։
Ու երբ աշխարհի մյուս ծայրում ինչ-որ մեկը պատուհանից նայում է երկնքին ու մտքում մրսում, երազում ու ինքն իրեն հարցեր տալիս,
հանկարծ տեսնում է մեզ՝
ամենապայծառ ու տաք համաստեղությանը,
որտեղ դեռ թեյ ենք խմում,
իսկ ժամանակը գունավոր գուլպաներով ու ոտաբոբիկ
շարունակում է քնած մնալ մեր ուսին՝
վախենալով արթնանալ ու բաց թողնել այս հրաշքը․․․
վախենալով արթնանալ ու բաց թողնել այս երազը․․․
վախենալով արթնանալ․․․
