FOLK 92
Սիրտս մրսում է, դողում,
մինչդեռ տաք է ու գարուն։
Չեմ հավատում քո գալուն,
թեպետ արեւն է շողում։
Թարմ արեւի շողն է դա,
բայց ցավում է սիրտը իմ,
զի մտել եմ ես ԱԻՄ,
իսկ իմ յարը` ՀոՅիԴա։
ՔՐԻՍՏՈՆԵՈՒԹՅՈՒՆ-1700
Գործի ենք գցել մեր շարժիչը
ու շարժըվում ենք գիշեր ու զօր։
Ատելությունն է մեր շարժիչը՝
մեր ուղեկիցը հանապազօր։
Անզուսպ ատում ենք թալանողին,
իսկ թալանվողին՝ առավել եւըս։
Եվ այպանում ենք կալանողին,
կալանավորին՝ առավել եւըս։
Ատում ենք նաեւ բողոքավորին,
իսկ գոհացողին՝ առավել եւըս։
Ատում ենք նաեւ պատգամավորին,
բոյկոտողներին՝ առավել եւըս։
Ատում ենք մենք մեր զինվորականին,
կղերականին՝ առավել եւըս։
Ատում ենք նաեւ մեր շինականին,
առեւտրականին՝ առավել եւըս։
Մեր հարեւանն է մեր թշնամին,
մեր բարեկամը՝ առավել եւըս,
Մեր թշնամին են ցուրտն ու քամին,
շոգն ու արեւը՝ առավել եւըս։
Եվ մենք ազգովի մեր կյանքն ենք ատում,
մեր ճակատագիրն՝ առավել եւըս։
Ատում ենք հստակ՝ քնած թե արթուն,
քնած ժամանակ՝ առավել եւըս։
ԹՇՎԱՌՆԵՐ
Ա՛խ, դժբախտ ենք մենք ի վերուստ.
տեր ու ծառա, աղքատ-հարուստ,
հարս ու կեսուր, սանիկ-քավոր,
հավաքարար ու թագավոր:
Թեկուզ էսօր հարսանքավոր,
մեկ է` դու էլ ես սգավոր,
զի բոլորն են թշվառ ու մերկ
հայրենիքում իմ արնաներկ:
ՄՏՈՐՈՒՄ
Կորցըրեցի ես իմ կյանքի
իմաստը:
Հեչ չըբըռնեց մեր էս կյանքին
իմ մաստը:
Շարունակեմ աղիողորմ
իմ արիան,
զի` ոչ համարն է իմ բռնել,
ոչ` սերիան:
Ահա ձեզ` մի ձախորդության
ձույլ պասաժ:
Ի՞նչ եմ նստել. ելնեմ-գնամ
վերնիսաժ,
գնամ-տեսնեմ` ո՞վ կա էնտեղ
իմ խելքին,
գնամ-տեսնեմ Կոջոյանի
տղերքին,
խմենք, հիշենք կյանքը`
հորձանք առ հորձանք.
հիշենք, թե ոնց մենք նկարիչ
չըդարձանք:
ԵՌԱԲԼՈՒՐ
Տղերքն էլի իրարով են`
հավերժի մեջ ու հիմի:
Խոտն է ծլել Նավասարդյան
Աշոտի տաք շիրիմին:
Գարնան մի ամպ զիլ տրաքեց
մեր ամենավերևում.
կարկուտ տեղաց շիրիմներին,
ու երկինքն էր երերում:
Ու մենք փախանք` թողած ցրիվ
պատառիկներն իր կյանքի:
Ու նա մնաց կարկուտի տակ,
զի սովոր էր զրկանքի:
