Օֆելի Դալաքյան

Առավոտյան Քնար տատն արթնացել ու տեղը չէր գտնում․ կլիներ ժամը հինգը։ Ուզում էր սենյակից դուրս

– Ժպտացե՛ք, այ, այսպես, լավ է, լավ։ -Վերջ,-հինգ րոպեից նկարները պատրաստ կլինեն,-ասաց լուսանկարիչը։ Մինչ նա

«Պարտքով ապրանք չի տրվում» գրվածքը փակցված էր Սուրիկի մթերային խանութի դռանը։ Յուրաքանչյուր ամսվա կեսից այս

Տան որ հատվածում էլ լինեիր, կլսեիր՝ Վանն ինչպես է իր «Niva»-ով մտնում բակ։ Եթե նրա

Շենքում վայրկենապես տարածվեց լուրը, որ երկրորդ հարկի Գոհարի աղջիկ Վարդուհին, որն Ամերիկայում դարձել էր Վարդա,

-Աղջիկ ջան, էդ լուսամուտը փակի,-երրորդ նստարանից մի կին ասաց դիմացի աղջկան՝ վերջինիս ուսը հրելով։ -Շոգ

Մի սովորական շաբաթ օր այնպես անհոգ ժպիտով էիր անցնում փողոցը՝ փլված այդ աղջկա փափուկ ուսին,

– Մա՛մ, կլինի՞ նստենք, հոգնեցի, ծարավ եմ, ջուր կառնե՞ս,- վիճակս ավելի ծանրացնելու համար մի հոգոց 

Օրվա մեջ մի քանի անգամ Սամվելենց տան դուռը բացվում-փակվում էր։ Անկախ եղանակային պայմաններից` Սամվելն աշխատում

Շենքում բոլորը խոսում էին Անոյի լվացքից։ Նրա նման ոչ մեկը լվացք չէր փռում․քանոնով գծած էր։

Մայիսյան կիսաեփ արևը շոյում էր գյուղի գլուխը։ Օդը մաքու՜ր- մաքուր էր։ Գյուղացիներից շատերը նստել էին

Մարիամը մեր մանկապարտեզի խմբից էր։ Աշխարհի խելոք, սուսիկ-փուսիկ աղջիկն էր, դաստիարակները նրան ասում էին՝ խելոք