ժաննա Հայրապետյան

Կոստան Զարյանի «Տատրագոմի հարսը» պոեմը (1930թ.) պատկերում է 20-րդ դարասկզբի արևմտահայ իրականությունը, այն ներկայացնում է

Րաֆֆու «Սամվել» պատմավեպի երեք հիմնական մասերը կազմված են առանձին ենթագլուխներից։ Բոլոր դրվագները միավորվում են մեկ

Միսաք Մեծարենցը հայ դասական քնարերգության ամենասիրված, հոգեհարազատ ու հոգի ջերմացնող գրողներից է։ Թեև նրա բանաստեղծական

Ավ. Իսահակյանը հայ ամենահայտնի, ամենաքննարկված, ուսումնասիրված ու սիրված գրողներից է։ Նա բազմաժանր գրող է, և

Վահան Տերյանի բանաստեղծությունները կարդալիս հաճախ ենք նկատում, որ նրա տողերը չեն տեղավորվում բանաստեղծական տողի սովորական

Հայ գրականությունն առանց Հակոբ Պարոնյանի անչափ տխուր կլիներ, և ամենևին ոչ այն պատճառով, որ նա

Հին է գյուղի հիշողությունը, շատ հին, բայց կա ու կլինի այնքան ժամանակ, քանի դեռ գյուղը

Քիչ են այն հայ գրողները, որոնց մասին խոսելիս վստահաբար կարելի է ասել` ազգային գրող է։

Ուր չկա մտքի և բանականության ազատություն, այնտեղ կա հոգու ստրկություն, իսկ ուր ստրկություն, այնտեղ չկա

Աղունն ու միսիս Մաքոլին երբեք չեն տեսել իրար, չեն հանդիպել միմյանց։ Նրանք  տարբեր աշխարհներում  են

Ակ. Բակունցի «Ալպիական մանուշակ» պատմվածքը հայ գրականության թերևս ամենահայտնի, բազմիցս քննարկված և տարբեր տեսանկյուններից քննված

Այս ձմեռը շատ մեղմ էր, կարծես ոչ թե եկել էր սառեցնելու մեզ, այլ մոր քնքշությամբ