Գրիգոր Գրիգոյան

– Հունվար տասներեքի կեղտոտ երախումԿարմիր վարդերը փշեր են հագել,Բոսոր լանջերի ճաքած քերծերումՍև ագռավներ են խմբերով

Վսեմաշուք համերգից հետո, ինչպես հերթական իր գրառման մեջ որակել էր երկրի առաջնորդը, Ջենիֆեր Լոպեսը հրավիրված

(բոլոր համընկնումները պատահական են) — Եկա՛։ — Բարո՛վ եկար, — անխռով արձագանքեց Բանաստեղծը։ — Դե,

«Բուկֆեստ»-ն արդեն ավարտվել էր, և ամեն մի արժանավոր վայելում էր իր հասանելիք մրցանակն ու թուքումուրը։

Արդեն երրորդ օրն էր՝ Աշոտը կանգնում էր հայելու առաջ, ձեռքերը պարզում վեր, բռունցք անում, բռնցքամարտիկի

— Մտե՛ք, երիտասա՛րդ, անցեք առաջ։ — Բայց ես երիտասարդ չեմ։ — Տեսնում եմ կնճիռները, հպարտանալու

Դիգ Հոլն արդեն պատրաստվում էր հագնել գիշերանոցն ու մտնել տեղաշոր, ուր նրան սրտատրոփ սպասում էր

․․․Պատմության անիվն արդեն պտտվել է վերջնականորեն, վերադարձ հնին չի՛ լինելու: Կքած դիրքից մենք ոտքի ենք

Երկրորդ համաշխարհայինից փառքով դուրս պրծած տաբատի գոտուց զատ՝ Պապս ինձ ու Տիկո ախպորս ժառանգել էր

Տիգրանը լուսադեմին սափրվեց։ Գիշերն անհանգիստ էր ստացվել, շատ էր քրտնել և այդպես էլ չէր կարողացել

Արևածագին հանդիպեցի աստծուն․ միջին տարիքի մի հմայիչ կին էր՝ գույնզգույն զգեստով, երկարաճիտ կոշիկներով, «փոմփոլիկներով» պայուսակն

— Սպասե՛ք, սպասե՛ք։ Կտեղավորվե՞նք,- հևալով հարցրեց Կինը։ — Հա՛մ կսպասենք, քո՛ւրս, հա՛մ էլ կտեղավորենք,- կիսաժպիտ