Արթուր Կարապետյան

Կամ սալիկներն էին կոտրված, կամ մաշված էին անիվները սայլակի։ Ինձ տանում էին սարսափելի արագությամբ, ինչպես

Հանգիստ տեղավորվում էի հագուստումս։ Թեյն էր եկել, որպես սովորություն, եղանակից չկախված, այն էլ` առանց շաքար,

Բոլորը դրախտ են ուզում, բայց ոչ ոք չի ուզում մեռնել: Լույսի աղոտ ցոլքերը բյուր ասեղների