Օֆելի Դալաքյան

Արևն առանց շտապելու, դանդաղ ծորում է սարերի հետևը, գյուղի տանիքները կարմրում են արևի պատմած հեքիաթից,

*** Քեզ չեմ խոստանում՝երկնքից աստղեր կիջեցնեմ,բայց աստղի նման կփայլեմ ամեն անգամ,երբ ձեռքս բռնես… *** Ես

– Քեզ մի քիչ աղջկա նման պահիր,- ձայն տվեց Վարսիկն աղջկա հետևից, երբ հերթական անգամ

– Փըշտ, փըշտ,- հեռվից վազելով մոտեցավ Աստղիկը՝ ձկներով լի արկղի մոտից հեռացնելով կատվին, որն ամեն

*** Ինչի՞ մասին ես,Դու,Սե՛ր իմ,Որ տողերս այսքան հուզվում ենՔեզ մոտենալիս․․․ *** Այս խելագարՈւՊատերազմահոտ աշխարհումԳտնել քո

Առավոտյան Քնար տատն արթնացել ու տեղը չէր գտնում․ կլիներ ժամը հինգը։ Ուզում էր սենյակից դուրս

– Ժպտացե՛ք, այ, այսպես, լավ է, լավ։ -Վերջ,-հինգ րոպեից նկարները պատրաստ կլինեն,-ասաց լուսանկարիչը։ Մինչ նա

«Պարտքով ապրանք չի տրվում» գրվածքը փակցված էր Սուրիկի մթերային խանութի դռանը։ Յուրաքանչյուր ամսվա կեսից այս

Տան որ հատվածում էլ լինեիր, կլսեիր՝ Վանն ինչպես է իր «Niva»-ով մտնում բակ։ Եթե նրա

Շենքում վայրկենապես տարածվեց լուրը, որ երկրորդ հարկի Գոհարի աղջիկ Վարդուհին, որն Ամերիկայում դարձել էր Վարդա,

-Աղջիկ ջան, էդ լուսամուտը փակի,-երրորդ նստարանից մի կին ասաց դիմացի աղջկան՝ վերջինիս ուսը հրելով։ -Շոգ

Մի սովորական շաբաթ օր այնպես անհոգ ժպիտով էիր անցնում փողոցը՝ փլված այդ աղջկա փափուկ ուսին,