Պատմվածք

Աիդան գյուղից էր: Նա տարբերվող գեղեցկություն ուներ՝ բարձրահասակ, ոսկրոտ, կարմրաթուխ, մազերը  երկար ու  արևոտ, շողում

Դեռ փոքրուց չէի սիրում, երբ ուզում էին գլուխս խուզել։ Որ խուզենք՝ լավ մազ կգա, որ

   – Կանգառում կանգնե՛ք։ Մտքերի ոլորապտույտներն ընկած վարորդն անցավ կանգառն ու այդպես էլ չկանգնեց։ Տարօրինակ անտարբերությամբ

Աբոյի առավոտը աքլորականչից առաջ էր բացվում, օրը  չէր հերիքում օրվա գործը հասցնելու համար։ Օգնող չկար,

Առավոտյան շուտ զարթնեցի ու սովորության համաձայն դիմեցի արհեստական բանականության ծնունդ «Ալիսային»․  — Ալիսա՛, վկլյուչի ուտրեննեյե

Մայիսյան կիսաեփ արևը շոյում էր գյուղի գլուխը։ Օդը մաքու՜ր- մաքուր էր։ Գյուղացիներից շատերը նստել էին

                                 -Մենք Ձեզ կզանգահարենք,- հերթական անգամ եմ լսում։ «Հա ո՞ր»,- մտքումս արձագանքում եմ ու բարձրաձայն

Մարիամը մեր մանկապարտեզի խմբից էր։ Աշխարհի խելոք, սուսիկ-փուսիկ աղջիկն էր, դաստիարակները նրան ասում էին՝ խելոք

-Աստծուց շատ բան չեմ ուզում․․․ Ուզում էի ասել՝ այս շքեղ մոփեդից, սակայն ընդհատեց ինձ: -Ես

Դիակը համաչափ շնչում էր։ Ես զարմանքով նայում էի սենյակում հավաքված մարդկանց, որոնք անտարբեր կանգնած էին

Դավիթը, Կարոն, Նարեկը, Էդգարն ու Լևոնը մի թաղում էին մեծացել, միասին ավարտել դպրոցը, և նույն