Գիր

Այդ օրը հավատացյալների խմբին տարել էի Արցախ։ Շատ հետաքրքիր մարդիկ դուրս եկան այս հավատացյալները։ Սկզբում

Գրեթե հարյուր տարի առաջ մի թուրք ուզեցավ տարբերվել մյուս թուրքից՝ հայ գաղթական կնոջը օրորոցային երկվորյակների

Մենք կրակի մոտ էինք նստել, մարդիկ ու առնետներ էին գնում- գալիս։ Մարդիկ ցեխոտ, պատառոտված հագուստներով

1.Ընդերքից եկողդղրդոցը ճռնչյունընմանեցրինքհրասայլերի հռնդյունի ֆիզիկայի ուսուցչուհինթե երկրաշարժ էփախեք մի կերպդասասենյակիցդուրս հորդեցինք հրճվանքներիս չափ չկարճոճվող նավի

*Քաղաքաշարժ էր.մորս՝ ներս անձրևող աչքերի մեջ,տեսա իմ կիսաքանդ օրորոցը,ու բաբախը նրա սրտիդեռ զնգում է իմ

*Ես հաղթանակիդ լուրը պիտի լինեիու սփռվեի աշխարհով…Ու կփարատվեինցավերը ամիս ու կես մխացող,կսպիանային վերքերը՝ հողի ու

Վանեցի, Եղեռնից մազապուրծ Սրբուհի տատս տաճկահայերեն էր խոսում: Փոքր էի, չէի հասկանում: Ասում էր․  –

Վաշտի հրամանատարը կապիտան Գրեֆընրեիդն էր։ Նրա գունդը մարտական գործողություններին ընդգրկված չէր, բայց զբաղեցնում էր ռազմաճակատի

Վերջապես բերեցին Նրան։ Կողպեքը շխշխկաց մի քանի անգամ ու երկաթյա դուռը ճռնչալով բացվեց։ Ժանգը թափվում

1. Ես վերադառնում եմ անցյալ,տեսնում եմ պատերազմ բաց աչքերով,տղաները ընկնում են հերոսաբար,տղաների արյունը ներկում է

Պատերազմը … աշխարհն ավելի լավը դարձնելու համար հրաշալի նախադրյալներ ունեցող երիտասարդներին ակամա մարդասպան ու ոչնչացնող

ԶԱՏԻԿ Միասնության կոչերիցհազար անգամ թանկ էբաժանարար գիծը՝իմ ու ձեր արանքում,Գրկախառնության մեջձեզ միաձուլվելուց՝զատումը ձեզնից,ձեզ սիրելուց՝ձեզ ատելը,զտվելը։