Գիր

Մերս Արուս տատիս չի սիրում, ավելի ճիշտ՝ մեկը մեկին չի սիրում։ Դասական պատմություն՝ փոխադարձ ատելություն,

Հովհաննես Հովհաննիսյանի 1884 թ. գրված «Ավերակ» բանաստեղծությունը կարող է ռոմանտիկ կենսազգացողության օրինակ համարվել. Որպես վաղեմի

Ռուսական բանակից մնացած սովորության ուժով նրանց մալադոյ էին անվանում: Խորհուրդ կար այդ բառի մեջ` ջերմությունից

Բաքվեցի Լենան Տապոռ Ռաֆոյենց ու Միլիցա Գագոյենց արանքի մի սենյականոցում էր ապրում` փոքր քրոջ ու

Մոտեցող հեղափոխության ձայնը Սկզբում, երբ ամեն ինչ լուռ էր,մի ձայն կար գիշերվա մեջ՝տագնապալի, ներսը տակնուվրա

— Վուլո՛ դայի, ո՞նց ես։ — Համեեե՞․․․ — Ասում եմ՝ ո՞նց ես, ապրուստդ, առողջությունդ ո՞նց

Հադրութ քաղաքը պաշտպանող զինվորներն էլ ստացան քաղաքացիների ուղարկած ուտելիքի, ծխախոտի, անհրաժեշտ այլ իրերի ծանրոցներ։ Նրանց

Քաղաքական գործիչ է այս առանձնյակը, Գործի անունն է պահպանել իր քամակը․ Ամենուր, ուր նրան ես

Ձմռանն Աղստևը ծանծաղ էր ու մի տեսակ բռնաբարված, ինչպես մեր հոգիները Դիանա Գրիգորյանի սերիալներից հետո.

Տերևաթափ, ծածկիր ինձ անտրտունջ, թող մոռանա օրը գոյությունս ունայն, ցավս թաղիր խաշամիդ թմբիրի տակ նեխող.

Անսովոր էր ամեն ինչ` թե՛ չդադարող կրակահերթերը, թե՛ վառոդի թունդ հոտը և թե՛ օդում ծանրացած